บางครั้งชีวิตของเราก็เหมือนการต่อสู้ที่ไม่รู้จบ ทุกครั้งที่เหนื่อยล้า หรือรู้สึกเหมือนจะท้อแท้ นั่นคือสัญญาณที่บอกให้เราหยุดพักและกลับมามองหน้าใจตัวเองอีกครั้ง ฉันเองก็เคยมีช่วงเวลาที่รู้สึกว่ายอมแพ้ไม่ได้อีกต่อไป น้ำตาไหลไม่ขาดสาย แววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าและความเหนื่อยล้า แต่พอได้หยุดคิดและเข้าใจว่า "ชีวิตเป็นของเราเอง" ทำให้พบว่า เราสามารถเลือกที่จะสู้ต่อได้ แม้จะต้องผ่านความเจ็บปวดกี่ครั้งก็ตาม การท้อได้แต่ไม่ถอยจึงเป็นเหมือนประกายไฟเล็กๆ ที่ช่วยจุดประกายพลังในใจ ให้ลุกขึ้นสู้ต่อไปในแต่ละวัน การยอมรับความเหนื่อยเป็นเรื่องปกติ ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นการให้โอกาสตัวเองได้พักและเตรียมตัวสำหรับการลุกใหม่ที่แข็งแกร่งกว่าเดิม ถ้าใครกำลังรู้สึกเหมือนจะหมดแรง ลองมองผ่านแววตาของตัวเองอย่างใจเย็น อาจจะพบความหวังและพลังที่ซ่อนอยู่ข้างใน และอย่าลืมว่า "อย่ายกธงขาว" เพราะยังมีเรื่องราวดีๆ รอให้เราได้ไปต่อและพิชิตความฝันในวันหน้า