เห้ออออ

การใช้ชีวิตที่ต้องเวรยามอย่างต่อเนื่องนั้นทำให้หลายคนรู้สึกเหนื่อยล้าและอาจรู้สึกโดดเดี่ยว การที่แต่ละวันต้องตื่นขึ้นเวร ลงเวร และเติมเต็มหน้าที่ในเวลาจำกัด ทำให้โอกาสสำหรับการพบปะสังสรรค์หรือแม้แต่การดูแลตัวเองลดน้อยลงอย่างมาก ผมเองเคยประสบปัญหาในลักษณะนี้ รู้สึกเหมือนชีวิตมีอยู่เพียงแค่ระหว่างการทำงานและพักผ่อนที่น้อยนิด ทำให้ไม่มีเวลามาสร้างความสัมพันธ์หรือหาแฟนเลย แม้ว่าจะอยากมีใครสักคน แต่เรื่องเวลาก็เป็นอุปสรรคที่สำคัญ สิ่งที่ช่วยได้คือการจัดการเวลาที่แม้จะน้อย ก็พยายามสร้างคุณค่า เช่น ใช้เวลาสั้นๆ อย่างมีคุณภาพกับคนที่เราสนใจ หรือทำกิจกรรมที่ชอบเพื่อเติมความสุขและเพิ่มโอกาสพบปะผู้คนใหม่ๆ นอกจากนี้ การดูแลสุขภาพจิตโดยหาเวลาพักผ่อนและผ่อนคลายก็มีความสำคัญมาก เพื่อที่จะได้มีพลังรับมือกับความเหนื่อยล้าจากเวรยามอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นแม้จะมีเวรงานที่ยุ่งและเวลาแทบไม่มี แต่การปรับใจและหาวิธีจัดสรรเวลาก็ช่วยทำให้ชีวิตมีความสมดุลและอาจได้พบกับสิ่งใหม่ๆ ที่เราต้องการในชีวิตได้เช่นกัน