คิดถึง พ่อทิดฉุน

บันทึกแห่งความทรงจำ

เมื่อตอนหนึ่งเล็กความทรงจำที่มีคือเสียงปลุกจากพ่อ ช่วงเวลาที่แสงพระอาทิตย์เริ่มส่งผ่านหน้าต่างมาอย่างสลัวสลัว มีเสียงที่ซ่อนระยะของการสั่งสอนให้ตื่นแข่งกับไก่ที่ออกหากินแต่เช้าเป็นคำสั่งที่มีในยากเป็นการสั่งสอนให้เรามีระเบียบวินัย ช่วงเวลาต่อไปจากนั้นจะมีแค่สายตาจากพ่อและแทบไม่ได้ยินเสียงของแกเลยจนตรอกเมื่อช่วงเย็นที่แกมารับจากโรงเรียนและนั่งกินขนมจากโต๊ะวงเหล้าของพ่อผมฟังเรื่องการพูดคุยหยอกล้อกับเจ้าของร้านพอในโต๊ะจะมีแต่ลูกอีกสองคน และพ่อ ซึ่งจริงๆแล้วเรามีกันสามคนพี่น้องแต่แม่มักจะรับกลับไปหนึ่งคนพ่อรับสองคน

พ่อมักทำแบบมีแบบแผนและจำกัดเวลาเป็นผู้มีวินัย

คำสอนของพ่อมันเป็นการกระทำที่แสดงให้เห็นมากกว่าคำพูดที่เป็นการตะโกนสอนหรือด่าเป็นช่วงเวลาที่แกเริ่มเมาจากพิษสุราแกจะเล่าเรื่องในอดีตและภาษาลาวต่างๆที่ซ่อนอยู่เหมือนเป็นแม่แบบให้เราได้เห็นภาพในการดำเนินชีวิตของแกเท่านั้นซึ่งผมมักจะชอบฟังและจดจำมาจนทุกวันนี้จำได้บ้างไม่ได้บ้าง ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่เราได้เห็นวินัยของพ่อเสมอนอกจากการเป็นครูสอนศิลปะในโรงเรียนเอกชนคือพ่อจะเขียนรูปทุกวันเสาร์อาทิตย์เป็นภาพสีน้ำมันบ้างการ์ตูนบ้างและเดินรดน้ำต้นไม้ปากน้ำใส่ตุ่มมารับลูกลูกดื่มสุราแต่เมื่อพ่อเมามักจะดุกว่าปกติ ถึงพวกหนูลูกค่อนข้างกลัวนั่นจึงเป็นอุปสรรคที่เราไม่กล้าถามเรื่องราวนอกจากที่พ่อเล่า แต่เมื่อผมโตขึ้นผมได้เห็นเรื่องราวต่างๆผ่านรูปถ่ายและการจดบันทึกของพ่อบางส่วนและมีการเทียบเคียงจากที่ น้า น้าและอา เออเล่าเรื่องให้ฟังบ้างกับหลักฐานรูปถ่ายต่างๆผมจึงพอเรียบเรียงเรื่องราวในหัวเทียบเคียงได้บ้างเพราะพ่อผมเป็นนักคิดนักปฏิบัติที่ยอดเยี่ยมแต่อุปสรรคคือความที่ลูกลูกกลัวเวลาที่แกเมาแกจะดุเท่านั้นเอง ดังนั้นเรื่องราวต่างๆต้องสังเกตจากการกระทำของแกเท่านั้นแต่ทุกอย่างล้วนไปเป็นไปด้วยความเมตตากับทุกทุกคนและลูกลูกจึงจึงมีความเย่อหยิ่งความดุหวงดูน่ากลัวแต่ในความเป็นจริงแล้วแกเป็นคนตลกและใจดีถ้าหากได้รู้จักแกจริงๆ

จ่าเอก พงศ์ทอง ยุกตะนันทน์ นามปากกา "ทิดฉุน"