หางนกยูงเต็มฟ้า
ช่วงนี้ไม่ว่าจะไปที่ไหน…เงยหน้าปุ๊บ…ก็เห็นดอกไม้สีส้มแสด..บานเต็มยอดต้น สะดุดนัยน์ตา…นั่นก็คือ "ต้นหางนกยูงฝรั่ง" (Delonix regia: ดีโลนิกซ์ เรเจีย)ถิ่นฐานรกรากเดิมอยู่ที่เกาะมาดากัสการ์ แต่ถ้าเป็นต้นเตี้ยๆมีหนามก็ให้แยกกันชัดๆว่า เป็น "ต้นหางนกยูงไทย" (Caesalpinia pulcherrima : ซีซัลพินิอา พูลเชอร์ริมา) ถิ่นกำเนิดอยู่แถบอเมริกาเขตร้อน ทั้งคู่ไม่ใช่ไม้ไทย แต่มาแพร่หลายในไทย จำไว้ว่าอยู่คนละสกุล ไม่เกี่ยวข้องทางสายเลือด แค่หน้าตาของดอกและใบมีความคล้ายคลึงกันมากจนชวนสับสน
จากประสบการณ์ที่ผมได้เฝ้าสังเกตต้นหางนกยูงในช่วงฤดูร้อน พบว่าต้นหางนกยูงฝรั่งจะมีลักษณะต้นสูงและกิ่งก้านกว้างดอกจะบานสะพรั่งทั้งต้นเป็นสีส้มแสดสดใส ที่เห็นได้จากภาพ OCR ว่าเป็น Delonix regia ด้วยตัวดอกที่ใหญ่และแผ่กว้างทำให้ต้นนี้มักจะถูกใช้ตกแต่งริมถนนและสวนสาธารณะ ในขณะที่ต้นหางนกยูงไทยที่มีขนาดเล็กกว่าและมีหนามตามกิ่งก้าน ตัวดอกจะมีขนาดเล็กและการจัดเรียงดอกที่แตกต่างออกไป บางครั้งอาจจะเห็นดอกสลับกับใบเล็กๆ สร้างความงามแบบพืชป่าเขตร้อนที่ทนทาน อีกทั้งยังมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Caesalpinia pulcherrima ซึ่งเป็นไม้ที่มาจากอเมริกาเขตร้อนแสดงให้เห็นว่าทั้งสองต้นนี้ แม้ชื่อคล้ายและสีดอกใกล้เคียงกัน แต่เป็นคนละสกุลพันธุ์อย่างชัดเจน สำหรับผมแล้ว การได้แยกชนิดของหางนกยูงทั้งสองได้เป็นความรู้ที่ทำให้เห็นความหลากหลายทางพฤกษศาสตร์ และช่วยให้เวลาปลูกหรือดูแลต้นไม้รู้ว่าควรใส่ใจอย่างไร ต้นหางนกยูงฝรั่งจะชอบแสงแดดจัดและต้องการน้ำในปริมาณปานกลาง ในขณะที่หางนกยูงไทยซึ่งเป็นไม้ที่มีหนามมักจะมีความทนแดดและแล้งมากกว่า และเหมาะกับการปลูกในสวนที่ต้องการความทนทานสูง หากใครชอบไม้ดอกสีส้มสวยงามและหางนกยูงเป็นหนึ่งในตัวเลือกต้นไม้โปรด ลองศึกษาปลูกและดูแลทั้งสองพันธุ์นี้ดูนะครับ นอกจากจะช่วยเพิ่มสีสันให้กับพื้นที่แล้ว ยังสามารถสร้างจุดสนใจและความสุขจากธรรมชาติให้แก่ชีวิตประจำวันได้อย่างไม่น่าเชื่อ
ตรงข้ามบ้านมีต้นคูน มีหางนกยูง สลับกันออก แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว หน่วยงานราชการสั่งตัดหมด ทั้งที่เป็นที่ดินว่างเปล่า ไม่มีสายไฟ แค่มันอาจจะรกหู รกตา