หลายครั้งที่เราตามหาความสุขจากสิ่งภายนอก เช่น การมีทรัพย์สินมากขึ้น หรือการได้รับสิ่งที่ต้องการ แต่เมื่อความอยากได้เหล่านั้นไม่สิ้นสุด เรากลับรู้สึกว่างเปล่าและไม่พอใจอยู่ดี การเรียนรู้ที่จะละความอยากเป็นเสมือนการปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการของความต้องการที่ไม่สิ้นสุด ซึ่งในประสบการณ์ส่วนตัวพบว่าการฝึกตัวเองให้อยู่กับปัจจุบันและยอมรับสิ่งที่มีช่วยให้จิตใจสงบและมีความสุขมากขึ้น อีกทั้งการทำสมาธิ หรือจดบันทึกความรู้สึกในแต่ละวัน ช่วยให้เห็นภาพความต้องการของตัวเองชัดเจนขึ้น และเมื่อตั้งเป้าหมายในการลดความอยากแต่ละอย่างอย่างมีเหตุผล เราก็จะสามารถดำเนินชีวิตได้อย่างมีความสุขโดยไม่ถูกครอบงำด้วยความอยากที่ไม่จำเป็น ดังนั้น การละความอยากไม่ได้หมายความถึงการปฏิเสธตัวเองแบบสุดโต่ง แต่เป็นการเลือกสิ่งที่เหมาะสมและมีความหมายกับชีวิต เพื่อให้คำว่า “ความสุข” เป็นสิ่งที่จับต้องได้และยั่งยืนในทุกวัน