การเป็นคนที่เก็บความรู้สึกเก่งนั้น บางครั้งก็หมายถึงการต้องเผชิญความเจ็บปวดภายในโดยไม่มีโอกาสได้แสดงออก หรือแม้กระทั่งไม่มีใครรับรู้ บางวันข้างในอาจรู้สึกแย่มาก ๆ แม้ภายนอกจะยังต้องยิ้มและทำตัวเข้มแข็งตลอดเวลา จากประสบการณ์ของผม การเก็บความรู้สึกมากเกินไปอาจส่งผลให้จิตใจอ่อนล้าแบบไม่รู้ตัว จนบางครั้งเกิดความรู้สึกโดดเดี่ยวโดยไม่รู้ว่าควรบอกใครดี วิธีที่ช่วยได้คือการหาทางปลดปล่อยความรู้สึกผ่านการพูดคุยกับคนที่ไว้ใจ หรือการเขียนบันทึก เป็นการให้โอกาสตัวเองได้ระบายความทุกข์โดยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกตัดสิน อีกสิ่งที่เรียนรู้คือการยอมรับความรู้สึกของตัวเองโดยไม่ต้องพยายามเปลี่ยนแปลงหรือปฏิเสธว่ามันไม่ดี เมื่อเราเข้าใจและเห็นใจตัวเองมากขึ้น การเผชิญความรู้สึกข้างในก็ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอีกต่อไป สุดท้าย อยากเน้นว่าการดูแลใจตัวเองเป็นเรื่องสำคัญมาก ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม หากรู้สึกเหนื่อยเกินไป อย่ากลัวที่จะขอความช่วยเหลือ เพราะเราไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งเพียงลำพัง