จากประสบการณ์ของคนที่ใช้ชีวิตอยู่แถบถนนพระราม 2 มานานหลายสิบปี ผมได้สังเกตเห็นว่ามีนิสัยบางอย่างที่แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง ทั้งในเรื่องการใช้ชีวิตและพฤติกรรมส่วนตัว สิ่งเหล่านี้สร้างความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความท้อแท้และความเข้าใจในตัวคนรอบข้าง นิสัยที่ไม่เปลี่ยนแปลงนี้ อาจเกิดจากหลายปัจจัย เช่น ข้อจำกัดทางสังคมหรือวัฒนธรรมที่ฝังลึกอยู่ในชุมชน การขาดการส่งเสริมให้เกิดการเรียนรู้ใหม่ ๆ หรือแม้แต่ความเคยชินที่ยากจะละทิ้ง เป็นเรื่องที่ทำให้ผมคิดว่าการเปลี่ยนแปลงนิสัยส่วนบุคคลต้องเกิดจากความตั้งใจจริงและได้รับการสนับสนุนจากสิ่งแวดล้อมด้วย เมื่อได้พูดคุยกับผู้คนในพื้นที่ พบว่าบางคนก็รู้สึกไม่สบายใจและอยากเห็นการเปลี่ยนแปลง แต่ก็มีความยากลำบากในการเริ่มต้นหรือรักษาวินัยในชีวิตประจำวัน การรับรู้และสนับสนุนซึ่งกันและกันในชุมชนจึงเป็นส่วนสำคัญในการช่วยกันสร้างสังคมที่ดีขึ้น ประสบการณ์นี้ทำให้ผมเห็นว่าการยอมรับว่าแต่ละคนมีนิสัยและพื้นฐานที่แตกต่างกันนั้นเป็นสิ่งสำคัญ การเปลี่ยนแปลงที่ยั่งยืนจึงควรเริ่มจากตัวเราเองก่อน โดยการเปิดใจและพยายามปรับตัวในทางที่ดีเพื่อเป็นแบบอย่างให้ผู้อื่นได้เห็น และอาจจะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในวงกว้างในที่สุด