เมื่อต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่เราได้แต่รอและคิดถึงใครสักคน ความรู้สึกนั้นมักจะเต็มไปด้วยความหวังและความกังวลใจ ผมเองเคยผ่านช่วงเวลานั้นมาหลายครั้ง และรู้สึกได้ว่าการมีพื้นที่หรือวิธีการที่จะช่วยให้ความคิดเหล่านั้นเป็นระบบมากขึ้น มีผลดีต่อสภาพจิตใจอย่างมาก หนึ่งในวิธีที่ผมแนะนำคือการเขียนบันทึกความรู้สึกลงไปในสมุดหรือแอปพลิเคชันบนมือถือ เพื่อปลดปล่อยสิ่งที่อยู่ในใจออกมา แม้จะดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่ช่วยให้ลดความเครียด ความวิตกกังวล และทำให้เรารู้สึกเชื่อมโยงกับตนเองมากขึ้น นอกจากนี้ การมีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนหรือคนที่เข้าใจความรู้สึกของเราก็สำคัญมาก เพราะการได้พูดคุยและแชร์ความรู้สึกไปพร้อมกัน จะทำให้การรอคอยไม่รู้สึกโดดเดี่ยว และยังช่วยเสริมความเข้มแข็งทางจิตใจ ถ้าหากเป็นไปได้ ลองหากิจกรรมที่ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจ เช่น การออกกำลังกาย การเรียนรู้สิ่งใหม่ หรือการทำงานศิลปะ นอกจากจะทำให้เวลาผ่านไปเร็วขึ้น ยังเพิ่มคุณค่าในตัวเองอีกด้วย สำหรับแฮชแท็ก #ได้แต่รอและคิดถึงเทอ นั้น ผมพบว่าการใช้โซเชียลมีเดียเป็นพื้นที่แชร์ความรู้สึกกับผู้อื่นที่กำลังเผชิญกับสถานการณ์เดียวกัน ก็สร้างความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งในสังคม และได้รับกำลังใจดีๆ กลับมาไม่ใช่น้อย สุดท้ายแล้ว การรอคอยและคิดถึงใครสักคนแม้จะเป็นเรื่องที่ท้าทาย แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ชีวิตที่เต็มไปด้วยความหมาย ขอให้อดทนและดูแลใจตัวเองดีๆ เพื่อวันที่จะได้พบและใช้เวลาอย่างมีความสุขร่วมกันในอนาคต