ในชีวิตจริง ผมพบว่าไม่มีใครที่จะอยู่กับเราได้ตลอดเวลาเหมือนร่างกายและใจของตัวเอง แม้แต่ญาติหรือเพื่อนสนิทก็มีวันที่ต้องห่างเหินไปตามเหตุผลของแต่ละคน การเรียนรู้ที่จะพึ่งตัวเองเป็นสิ่งสำคัญมาก โดยเฉพาะในวันที่คุณล้มและต้องลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้ง นอกจากนั้น คนที่ยังอยู่เคียงข้างเราในยามลำบากจริงๆ คือคนในครอบครัวที่ไม่เคยทิ้งกัน แม้ไม่ต้องพูดคุยทุกวัน แต่เมื่อมีเรื่องหนัก พวกเขาจะไม่หนีไปไหน เพราะเข้าใจความทุกข์ที่เราผ่านมาเหมือนกัน และสิ่งที่ขาดไม่ได้คือการเตรียมพร้อมเรื่องการเงิน เพราะเงินที่เก็บเองไม่ใช่แค่ทรัพย์สิน แต่เป็นเกราะป้องกันศักดิ์ศรีและความมั่นคงในช่วงเวลาที่เราต้องการความช่วยเหลือ นอกจากนี้ บุญที่เคยทำไว้ยังมีผลดีในการพยุงเราในวันที่ลำบากอย่างเงียบๆ ดังนั้น เมื่อยังมีกำลัง อย่าทุ่มเทจนหมดตัวเพื่อคนอื่นจนลืมดูแลตัวเอง เพราะการใส่ใจตัวเองเป็นการลงทุนที่สำคัญที่สุด เพื่อทำให้เราสามารถพยุงตัวเองได้เมื่อโลกไม่เป็นใจ และรักษาความเข้มแข็งที่จะก้าวผ่านความท้าทายต่างๆ ได้ด้วยตัวเองอย่างมั่นคง