การเผชิญกับการถูกทิ้งโดยไม่มีคำสั่งลาหรือคำอธิบายใด ๆ เป็นประสบการณ์ที่เจ็บปวดมาก สำหรับหลายคนเหมือนถูกทอดทิ้งไว้กับความสับสนและคำถามที่ไม่มีคำตอบ ในช่วงเวลานั้น การรักตัวเองสำคัญมาก เพราะจะช่วยให้เรามีพลังในการก้าวผ่านความเจ็บปวดได้ ประสบการณ์ส่วนตัวที่ผมอยากแชร์คือ หลังจากที่ถูกทิ้งแบบไม่มีคำพูดใด ๆ มันเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน แต่พอได้เวลา ทบทวนความรู้สึกและให้เวลากับตัวเองอย่างแท้จริง ผมเริ่มเข้าใจว่าการรักตัวเองไม่ได้หมายถึงการปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดเท่านั้น แต่ยังหมายถึงการให้โอกาสตัวเองได้เยียวยาอย่างช้า ๆ และสม่ำเสมอ หนึ่งในวิธีที่ช่วยได้คือการเขียนบันทึกความรู้สึก วันละเล็กละน้อย เพื่อบันทึกช่วงเวลาที่ดีและไม่ดี สิ่งนี้ทำให้เราได้ปลดปล่อยอารมณ์และเปลี่ยนความเจ็บปวดเป็นบทเรียน อีกทั้งยังช่วยสร้างความสงบในใจ เมื่อพร้อมแล้วก็สามารถกลับไปใช้พลังบวกส่งต่อชีวิตและความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นได้ การรวมตัวกับเพื่อนหรือพูดคุยกับคนที่ไว้ใจได้ ก็เป็นอีกเครื่องมือที่ดีในการยกใจขึ้น เพราะคำพูดของเพื่อนบางครั้งก็ช่วยเติมเต็มความรู้สึกและให้กำลังใจที่เราต้องการ ท้ายที่สุด ความเจ็บปวดคือส่วนหนึ่งของการเติบโต เมื่อรู้จักรักตัวเองและให้เวลาเยียวยา เราจะสามารถเรียนรู้และเปิดใจรับสิ่งใหม่ ๆ ได้อย่างแข็งแรงและมีความสุขมากขึ้น