การเดินระหว่างทางของจัวหวะชีวิตแต่ละช่วงเวลา

พอพูดถึง “ถนนเส้นทางชีวิต” ฉันมักนึกถึงภาพตัวเองตอนขับรถอยู่บนถนนจริง ๆ นี่แหละ บางวันแดดดี รถโล่ง ใจเราก็เบาและยิ้มออกมาเอง แต่บางวันฝนตก รถติด หรือมีเรื่องหนัก ๆ เข้ามาพร้อมกัน เหมือนถนนที่มีหลุมมีบ่อให้ต้องคอยประคองพวงมาลัย ไม่ให้รถเสียหลัก ชีวิตก็คล้ายกันมาก ๆ ในวัย 54+ สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้ชัดขึ้นคือ “ขึ้นลง” ไม่ได้แปลว่าเราล้มเหลว มันคือจังหวะธรรมชาติของคนเรา ช่วงที่ขึ้น เราได้กำลังใจ ได้โอกาส ได้ความภูมิใจ ส่วนช่วงที่ลง เราได้บทเรียน ได้รู้จักตัวเอง และได้เห็นว่าใครคือคนที่อยู่ข้างเราในวันที่ไม่สวยงาม มี 4 อย่างที่ฉันใช้ประคองตัวเองให้เดินต่อบนถนนเส้นทางชีวิตได้มั่นคงขึ้น 1) ยอมรับว่ามีวันที่ไม่ไหวได้ ฉันเลิกดุตัวเองเวลาเหนื่อยหรือร้องไห้ เพราะการยอมรับความรู้สึกเป็นเหมือนการ “จอดพักข้างทาง” ไม่ใช่การถอยหลัง พอพักพอ เราค่อยออกรถต่อได้ 2) แยก “สิ่งที่ควบคุมได้” กับ “ควบคุมไม่ได้” บางเรื่องแก้ได้ด้วยการลงมือทำ เช่น สุขภาพ การเงิน ความสัมพันธ์ที่ต้องสื่อสาร แต่บางเรื่องควบคุมไม่ได้ เช่น ความคิดคนอื่น หรือเหตุการณ์ที่เกิดไปแล้ว ถ้าแยกได้ เราจะใช้พลังถูกที่และไม่หมดแรงไปกับสิ่งที่เปลี่ยนไม่ได้ 3) มีวินัยเล็ก ๆ ที่ทำได้ทุกวัน ฉันไม่ตั้งเป้าใหญ่เกินไป แค่ดูแลตัวเองแบบง่าย ๆ เช่น เดินเบา ๆ ยืดเหยียด ดื่มน้ำให้พอ นอนให้พอ หรือเขียนบันทึกสั้น ๆ ก่อนนอน วันละนิดช่วยให้ใจค่อย ๆ แข็งแรงขึ้นจริง 4) เติม “ความสุขเล็ก ๆ” ระหว่างทาง บางคนรอให้สำเร็จก่อนถึงจะมีความสุข แต่ฉันเลือกเก็บความสุขระหว่างทาง เช่น เปิดเพลงที่ชอบตอนขับรถ ใส่เสื้อที่ทำให้มั่นใจ หรือให้รางวัลตัวเองด้วยกาแฟแก้วโปรด ความสุขเล็ก ๆ เหล่านี้เหมือนสติกเกอร์รูปหัวใจที่แปะไว้ให้ใจเราไม่ลืมว่า เรายังยิ้มได้ สุดท้ายถนนเส้นทางชีวิตของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ เรา “เก่งขึ้น” ทุกครั้งที่ผ่านช่วงยาก ๆ มาได้ ต่อให้วันนี้มีหลุมมีบ่อ แค่เรายังจับพวงมาลัยแน่น ๆ ค่อย ๆ ไปทีละช่วงเวลา สักวันจะหันกลับมาเห็นตัวเองชัดว่า หัวใจเราแข็งแกร่งกว่าที่คิด