ดอกไม้เจ้าเอย เจ้าจงค่อยๆ เบ่งบานช้าๆ ในใจ

​ผมเคยกลัวการวาดดอกไม้มาตลอด เพราะฝังใจไปเองว่าต้องใช้ความละเอียดอ่อนสูง ซึ่งตรงข้ามกับนิสัยส่วนตัวที่ค่อนข้างโผงผางและชอบวาดภาพด้วยความรวดเร็ว

​จนกระทั่งวันหนึ่ง ผมได้รับงานวาดดอกไม้เพื่อใช้ในการออกแบบผลิตภัณฑ์ โจทย์นี้บังคับให้ผมต้องดึงสติ วางแผน และจัดลำดับขั้นตอนการทำงานอย่างเป็นระบบเพื่อให้งานออกมาตรงตามเป้าหมาย

​เมื่อต้องทำงานแข่งกับเวลาในปริมาณที่มาก การจดจ่ออยู่กับลำดับการทำงานทำให้ผมค่อยๆ ซึมซับความละเอียดลออเข้ามาโดยไม่รู้ตัว และเมื่อความตั้งใจเริ่มมีชัยเหนือความกังวล ความกลัวที่เคยมีต่อสิ่งที่เคยหลีกเลี่ยงมาตลอดก็ค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นความสนุกและความท้าทายเข้ามาแทนที่

​การก้าวข้ามกำแพงความกลัวในวันนั้น ช่วยเปิดประตูสู่มุมมองใหม่ๆ ในการสร้างสรรค์งานศิลปะให้สว่างไสวขึ้นกว่าเดิม

​มันทำให้ผมเข้าใจว่า “ความกลัว” คือสิ่งที่ใจเราสร้างขึ้นเอง และวิธีเดียวที่จะกำจัดมันได้คือการเผชิญหน้าและลงมือทำ...

ไม่ต้องรีบร้อน เพียงแค่เรากล้าที่จะค่อยๆ ก้าวข้ามเส้นแบ่งบางๆ นั้นไปให้ได้ ประตูแห่งความสุขที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนก็จะเปิดรอเราอยู่เสมอครับ :)