Agree, wisdom.
1.1 Meaning of the word bhikkhu
(1) He who is called a monk by asking no one else. He who gives poison ben cannot be named a monk. Whoever in this world has left merit and sin, and has chastised himself by criticism, and is named a monk.
(80.24/868 or 45.15/264 the formula)
(2) He who is not named a monk, for the reason of asking another, is a poison, and is not named a monk; therefore whoever in this world floats merit and sin, and practices chastity, and knows all righteousness, and travels the world, and I call him a monk.
(80.88/64-66 or 45.25/42 Witchcraft)
(3) He who gathers his hands, his feet, his words, and his self, rejoices in his inner emotions, is single in spirit, and is reclusive. He is called a monk.
(80.88/88-84 or 45.25/58-54 Witchcraft)
(4) Maya Mana is not in any man; whoever has lost his grief, has no hold that it is mine, has no hope, relieves his anger, is cold-hearted, the name is Brahman, the name is Samna, the name is a monk.
(70/38/151 or 45.25/100 Pilinwaj formula)
(5) He who does not rely on the arts of life, is light, desires the benefits, is organic, is free from magic, in all laws, is not attached, does not hold our cause, has no hope, he has eliminated the devil, is a single traveler, called a "monk."
(80.38/158 or 45.25/105 Sipformula)
(6) Whoever reaches the extinction of his training, skepticism, and immortality and decisiveness are at the end of chastity, having an end to the new world, the graduate says, "a monk."
(80.39/576 - 57 or 45.25/385.)
(7) Whoever is perfect with precepts, calm, sober, thoughtful, not reckless, rejoices only with the inner righteous prayer, has a strong heart, is alone, rejoices with the things that can be done; the wise call him "a monk."
(80.41/585-586 or 45.26/399 Sariputt spell synod)# Dharma is a refuge # Trending # Drug sign with lemon8
ในพระพุทธศาสนา คำว่า "ภิกษุ" มิได้หมายถึงเพียงผู้ที่ขอรับการอุปสมบทหรือสมาทานธรรมเพียงอย่างเดียว แต่หมายรวมถึงผู้ที่มีความบริสุทธิ์ทางใจและการประพฤติปฏิบัติที่แท้จริงตามหลักธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า จากข้อความในบทความนี้ที่ได้กล่าวถึงหลายแง่มุมของ "ภิกษุ" โดยการอ้างอิงพระสูตรต่างๆ ทำให้เห็นว่าภิกษุแท้ต้องเป็นผู้ที่: 1. ละเว้นบาปกรรมและประพฤติพรหมจรรย์ด้วยปัญญาและการพิจารณาอย่างลึกซึ้ง 2. ไม่ใช่แค่ผู้ที่สมาทานธรรมอย่างผิวเผิน แต่ต้องรู้ธรรมและดำเนินชีวิตตามหลักธรรมอย่างแท้จริง 3. สำรวมกาย วาจา ใจ คือสำรวมมือ เท้า วาจา ตนเอง และมีใจตั้งมั่นสงบสันโดษ 4. ปราศจากมานะ ความโกรธ ความหวังและการยึดมั่นถือมั่นในสิ่งต่างๆ ทำให้เกิดความเย็นใจ 5. ไม่ยึดถือศิลปะหรือทักษะในการเลี้ยงชีพเป็นที่พึ่ง แต่มีอินทรีย์สำรวมและไม่ผูกพันกับโลก 6. ถึงความดับกิเลสด้วยมรรค และข้ามความสงสัยอย่างเด็ดขาด หมดภพใหม่และสิ้นกิเลสอย่างแท้จริง 7. มีศีลสมบูรณ์ สงบระงับด้วยสติ และปฏิบัติกรรมฐานภาวนา เพื่อการพัฒนาจิตอย่างมั่นคง เนื้อหาข้างต้นสะท้อนให้เห็นถึงความหมายของ "ภิกษุ" ที่มิได้อยู่ที่ชื่อหรือสถานะทางสังคม แต่เป็นสถานะทางจิตใจและธรรมะอย่างแท้จริง ดังนั้นในยุคปัจจุบัน การเข้าใจภิกษุในมุมมองนี้จะช่วยส่งเสริมให้ผู้ที่ต้องการปฏิบัติธรรมได้พิจารณาตัวเองอย่างลึกซึ้ง และเข้าใจเส้นทางของการปฏิบัติที่นำไปสู่การพ้นทุกข์ได้อย่างถูกต้อง นอกจากนี้ การศึกษาเนื้อหาจากพระสูตรต่างๆ เช่น ภิกขกสูตร, คาถาธรรมบท, ปิลินวัจจสูตร, สิปปสูตร, สภิยสูตร และสารีปุตตเถรคาถา ช่วยเพิ่มความน่าเชื่อถือและลึกซึ้งให้กับความรู้เกี่ยวกับภิกษุ อีกทั้งยังช่วยผู้อ่านได้เข้าถึงแก่นแท้ของพระพุทธศาสนา คือการขจัดกิเลสและพัฒนาจิตใจให้สงบมั่นคง ซึ่งเป็นเป้าหมายสูงสุดของการเป็นภิกษุจริงๆ จึงสรุปได้ว่า ความหมายของ "ภิกษุ" ในมุมมองพระพุทธศาสนาเน้นถึงการปฏิบัติธรรมอย่างจริงจัง สุขุม และมีปัญญาเป็นเครื่องนำทาง มากกว่าการถือบวชหรือเป็นพระในทางสังคมเท่านั้น นี่คือเนื้อหาที่เสริมคุณค่าและความเข้าใจที่ดีสำหรับผู้อ่านทุกคนที่สนใจศึกษาความหมายของภิกษุและการดำเนินชีวิตตามรอยธรรมะอย่างแท้จริง