📚Read with Vanill EP.5 | ดาราจักร

หลายครั้งการที่เราพบใครสักคน เราอาจเรียกมันว่าความบังเอิญ แต่สำหรับดาราจักร เขาเรียกมันว่า “พรหมลิขิต”

แต่คุณรู้ไหม…

คำว่าพรหมลิขิตเอาไว้นิยามสิ่งที่ถูกลิขิตแล้วว่าจะต้องเกิด มันก็อาจจะเป็นอย่างนั้นได้ ’ใครจะรู้’

“ดาราจักร”

เป็นเรื่องราวของหม่อมหลวงดาราจักร เกษมดิศกุล

หนุ่มนักเรียนนอกผู้สูงศักดิ์ที่วันหนึ่งได้เดินทางติดตามมารดาไปปัตตานีเพื่องานเลี้ยงชมปรากฏการณ์ ‘สุริยุปราคา’

และวันเดียวกันนั้นเองเขาได้พบกับนักเรียนทุนเยอรมัน

กรมดาราศาสตร์อย่าง ศุกร สมุห์นาวิน

การพบเจอและลาจากกันควรจะเป็นเพียงเรื่องธรรมดา

เช่นเดียวกับปกติชนคนทั่วไป

หากแต่ดาราจักรกลับไม่สามารถลืมเลือนใบหน้า รอยยิ้ม รวมถึงกลิ่นลาเวนเดอร์จากอีกฝ่ายไปได้เลย

เวลาล่วงเลยมาสามปี โชคชะตาได้พาคนทั้งคู่กลับมาพบเจอกันอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ศุกรกลับจดจำเหตุการณ์เมื่อครั้งดูสุริยุปราคาที่ปัตตานีไม่ได้

นอกจากนั้นยังจำดาราจักรไม่ได้ด้วยเช่นกัน แล้วดาราจักรจะทำเช่นไร ?

เราขอยกให้ ดาราจักร เป็นหนังสือเล่มโปรดของเราอีกเล่ม

คุณนักเขียน theneoclassic เขียนเรื่องราวไว้ได้อย่างดียิ่ง ทั้งภาษามีความร่วมสมัยไม่อ่านยาก แต่ก็ไม่ได้ละทิ้งกลิ่นอายความพีเรียดของยุค 2475 ไปเสียทีเดียว

ทว่าทำให้การอ่านไหลลื่นและคล้อยไปตามเส้นเรื่องมาก ๆ

และเราขอพูดถึงตัวละครที่เราหลงรัก

ตัวละครที่ได้สร้างรอยยิ้มทั้งน้ำตาให้กับนักอ่านอย่างเรา ๆ

นั่นคือ “ดาราจักร หรือดารา หรือชายจักร หรือไอ้จักร”

สรรพนามมากมายจากหลากหลายความสัมพันธ์ ชายที่มีมุกจีบอันแพรวพราว หากแต่เจ้าตัวไม่ยอมรับ มีความเจ้าชู้เล็กน้อย และใช่ เจ้าตัวก็ไม่ยอมรับอีกเช่นกัน

เราชอบตัวละครดาราจักรมากถึงมากที่สุด ไม่ใช่แค่เพราะความรูปงามหล่อเหลา มาดคุณชายสูงศักดิ์ หรือความทะเล้น ที่มาพร้อมกับลักยิ้มอันเป็นเสน่ห์

หากแต่ดาราจักรที่เราค้นพบในเรื่อง ดูเป็นมนุษย์ที่มีมิติมาก ทุกการกระทำ คำพูด ความคิด หรือแม้แต่สีหน้าที่แสดงออก ล้วนแล้วแต่ทำให้ตัวละครดูสมดุลและมีชีวิตจริง ๆ

และต้องยอมรับอีกเรื่องว่า ดาราจักรคือผู้ชายในอุดมคติของใครหลาย ๆ คนอย่างแน่นอน มุกจีบที่ไม่มากไม่น้อยจนเกินงาม เสน่ห์แพรวพราว เล่นหูเล่นตา ความทะเล้นทะลึ่งหยอกเย้ามารดา

แต่ก็แอบซ่อนไว้ด้วยมุมของความเป็นสุภาพบุรุษให้เห็นอยู่เสมอ (และขอไม่นับความเจ้าชู้ก่อนหน้านั้น)

อีกเรื่องที่ต้องยอมรับในหัวใจของชายคนนี้คือ

เมื่อถึงคราวมีรัก เขานั้นรักจริงจากใจ ซื่อตรงและมั่นคงที่สุด

เข้าใจเลยว่าทำไมนักเขียนอย่าง theneoclassic

ถึงได้กล่าวถึงคำว่า ‘โอกาส’ แก่นักอ่านทุกท่านก่อนที่จะได้เริ่มอ่านเรื่องราว

เรากล้าพูดเลยว่านี่คือ ”โศกนาฏกรรมแห่งความรัก“

มันเต็มไปด้วยน้ำตา ความเจ็บปวด ร้าวราน แหลกสลาย

แต่ขณะหนึ่งก็แสนสุข อบอุ่น และอบอวลไปด้วยรักอันบริสุทธิ์

หลังอ่านจบ เราได้ตามไปอ่านรีวิวของนักอ่านท่านอื่น

จริง ๆ แล้วก็คือการหาเพื่อนพูดคุย

เพราะเราค้นพบบางสิ่งที่ไม่แน่ใจว่าคิดถูกหรือไม่

แต่เรากลับพบว่านักอ่านหลาย ๆ คนไม่ชอบตอนพิเศษกัน ส่วนใหญ่พูดไปในแนวทางเดียวกันว่า มันกระชากอารมณ์คนอ่าน และทำให้ฉากที่ควรจะเป็นจุดจบบริบูรณ์ ไม่บริบูรณ์เช่นที่ควรจะเป็น

ส่วนตัวเราขออนุญาตสวนทางความคิดเห็นเรื่องฉากพิเศษนี้

เพราะเราไม่ได้มองว่าฉากจบนั้นคือฉากจบที่แท้จริง

เหตุผลเพราะเราไม่ได้มองว่าการพบกันครั้งแรกของคนทั้งคู่คือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมนี้

หากแต่เป็นหลังจากวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475

วันที่ดาวฤกษ์เพียงดวงเดียวของจักรภพได้ดับมอดลง

แม้ว่าโชคชะตาของทั้งคู่จะแปรเปลี่ยน ทำให้เรื่องราวเลวร้ายไม่ได้เกิด ไม่ว่าจะด้วยพระเจ้าเมตตา ฟังเสียงอ้อนวอนร้องขอ หรือเพราะมันถูกลิขิตไว้แล้วก็ตาม

แต่โอกาสที่ได้มานั้น อาจเป็นเพียงโอกาสให้ตัวละครได้กลับไปแก้ไขในสิ่งที่ตนเสียใจ สิ่งที่ตนไม่เคยได้ทำ หรือสิ่งที่ตนนั้นอยากปกป้อง

ทำให้เรื่องราวระหว่างทางของพวกเขาทั้งคู่

สวยงาม โดยไม่ต้องทุกข์ทนทรมานอย่างแสนเจ็บปวด

สำหรับเราแล้วนั้น แม้ระหว่างทางจะเปลี่ยน

แต่จุดจบอาจยังคงเป็นเช่นเดิมไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้

เช่นที่ดาราจักรกล่าว “อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด”

และท้ายสุดของรีวิวนี้ เราก็อยากชวนให้ทุกคนลองไปหามาอ่านกันดูสักครั้ง หากข้อความเหล่านี้ ทำให้ใครสักคนสนใจเรื่องราวของคนทั้งคู่ขึ้นมา

หนึ่งคือเพื่อไขปริศนาของจุดเริ่มต้นและจุดจบไปด้วยกัน

และอีกหนึ่งคือเพื่อไปรู้จัก ’ดาราจักร‘ กับ ’พ่อดาวของผม‘

“จักรภพมีค่าเป็นอนันต์ ต่างกับชีวิตฉันที่มีเธอเป็นดาวฤกษ์เพียงดวงเดียว”

#ดาราจักร #รีวิวนิยาย #รีวิวนิยายวาย #นิยายพีเรียด #readwithvanill