เมื่อได้อ่านข้อคิดที่สะท้อนถึงการอยู่ในสถานที่ที่ไม่สบายใจ บางครั้งการยืนหยัดอยู่กับความเจ็บปวดโดยที่ไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลยอาจทำให้เรารู้สึกเหนื่อยหนักทั้งกายและใจได้มากขึ้น หลังจากที่ผมได้ลองปรับวิธีคิดและลงมือเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมรอบตัว ผมพบว่าการกล้าที่จะออกจากสิ่งที่ทำให้จิตใจเราทรมานเป็นเรื่องท้าทาย แต่ก็เป็นก้าวแรกที่สำคัญสู่การฟื้นฟู การเปลี่ยนแปลงอาจน่ากลัว แต่ถ้าเราไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า เราก็จะยังคงอยู่ในที่ที่ทำให้เราเสียกำลังใจและเหนื่อยล้าเรื่อยไป เหมือนกับคำว่า "မင်းကို မပျော်စေတဲ့ နေရာမှာ ဆက်နေဖို့ လိုလား?" หรือ "คุณอยากจะอยู่ที่ที่ไม่ทำให้คุณมีความสุขต่อไปใช่ไหม" สำหรับผม การนำหลักธรรมะมาช่วยในการเยียวยาจิตใจนั้นมีประโยชน์มาก เพราะธรรมะสอนให้เรียนรู้ที่จะปล่อยวาง (Letting Go) ความทุกข์และความเจ็บปวดซึ่งกันและกัน การปล่อยวางไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องใช้ความอดทนและความเข้าใจในตัวเองมากพอสมควร นอกจากนี้การดูแลตัวเองด้วยวิธี Healing หรือการเยียวยาความรู้สึกในทางบวก เช่น การฝึกสมาธิ การนั่งสมาธิ หรือการหากิจกรรมที่ช่วยให้ผ่อนคลายและจิตใจสงบลงก็ช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งทางใจได้ดี ท้ายที่สุด ผมอยากแนะนำให้ทุกคนลองสำรวจตัวเองว่ากำลังอยู่ในสถานที่หรือมีความสัมพันธ์ที่ทำร้ายใจหรือไม่ ถ้าใช่ การกล้าปรับเปลี่ยน แม้จะเริ่มจากก้าวเล็กๆ ก็สามารถนำพาชีวิตไปสู่การฟื้นฟูและความสุขที่แท้จริงได้ครับ