🌿ကိုယ့်စိတ်နဲ့ ကိုယ် မိတ်ဆွေဖြစ်ပါ

တစ်ယောက်တည်းတည်းနေရခြင်းကို လူများအများကြားထဲမှာရှိခြင်းချည်းမဟုတ်ပဲ၊ ကိုယ့်စိတ်ဓာတ်နှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆွေဖြစ်လာခြင်းက ပိုမိုအရေးကြီးပါတယ်။ တခြားလူတွေထဲမှာ ရှိနေပြီး မိတ်ဆွေမရှိပဲ အထီးကျန်နေတဲ့သူများစွမ်းတွေ့ရတတ်ပါသည်။ ကျွန်တော် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအတွေ့အကြုံအရ ကိုယ့်စိတ်ကို နားလည်ထားနိုင်ခြင်းက စိတ်ငြိမ်းချမ်းရေးရရှိစေပြီး ကျန်းမာသောအသက်မွေးဝမ်းကြောင်းထိန်းသိမ်းရာတွင် အထောက်အကူဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်နိုင်ခွင့်ယူပြီး မိမိစိတ်ခံစားချက်များကို ချစ်တတ်နိုင်ပါက စိတ်ပူပန်မှု၊ ငြင်းပယ်မှုများလည်း လျော့နည်းလာပါသည်။ ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော် များသောအားဖြင့် တစ်ယောက်တည်း နေချိန်တွေကို ကိုယ်တိုင်ဖော်ပြထားတဲ့ စိတ်နှင့် အသက်ကို ပြန်လည်ရှုမြင်ပြီး မိမိရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေ၊ နက်နဲသောစိတ်ဝိညာဥ်တွေကို မြင်ကွင်းချဲ့ထွင်ပေးဖို့ အခွင့်အရေးအဖြစ် သုံးဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ယောက်တည်းနေရင်း တောင် မိမိကိုယ်ကျန်းမာစွာဖြစ်နေတာကို ခံစားမိရင်၊ အမြဲတမ်းအမြင်အသစ်ပေးနိုင်ပြီး ကိုယ့်အတွက် စိတ်ချမ်းသာမှုဓာတ်တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ပါသည်။ လူကြားမှာရှိနေတယ်ဆိုပေမဲ့၊ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ် အသက်ကွဲပြားလို့ အထီးကျန်ကိစ္စ ဖြစ်တတ်တာဟာ၊ ဆွေမျိုးနှင့် မိတ်ဆွေတွေရှိနေတယ်လည်း မိမိကိုယ်ကို နားလည်ရန်၊ နားထောင်ရန်မပြုကြတဲ့အခါမှာဖြစ်တတ်တာပါ။ အထီးကျန်နေခြင်းဟာ မထူးခြားပေမဲ့ မတည်ငြိမ်းသောစိတ်ဒဏ်ရာဖြစ်နိုင်သည်၊ ထို့ကြောင့် ကိုယ့်စိတ်ကို ဂရုစိုက်ခြင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်တိုင်အားကိုးတတ်ခြင်းနှင့် စိတ်ငြိမ်းချမ်းတာကို ဦးစားပေးရန် လိုအပ်ပါတယ်။ ကိုယ့်နှလုံးသားနှင့် သဟဇာတဖြစ်ခြင်းက လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမိုကြီးမြတ်သောခံစားမှုတစ်ခုတည်ဆောက်ပေးပြီး၊ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေစဉ်တို့တွင် ပိုမိုစိတ်ချမ်းသာစေပါသည်။