If I could go back in time, I would hug myself more tightly.

บางคืนฉันก็เผลอคิดเหมือนกันว่า “หากย้อนเวลากลับไปได้” ฉันอยากกลับไปแก้ไขอะไรบ้าง แต่พอคิดจริง ๆ สิ่งที่อยากแก้ไม่ใช่เหตุการณ์ ไม่ใช่คนอื่น…เป็น “วิธีที่ฉันพูดกับตัวเอง” ในวันนั้นมากกว่า เพราะหลายครั้งเราไม่ได้เจ็บจากเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างเดียว เราเจ็บซ้ำจากคำพูดในหัวที่คอยตอกย้ำว่าไม่เก่ง ไม่พอ ไม่ควรพลาด ถ้าวันนี้คุณกำลังอยู่ในช่วงที่ใจหนัก ๆ ลองใช้คำถามนี้เป็นแบบฝึกเล็ก ๆ ได้เลย: หากย้อนเวลากลับไปได้ เราอยากกอดตัวเองตอนไหนที่สุด? สำหรับฉันมักเป็นช่วงที่พยายามเข้มแข็งเกินไป—ทำงานไหวก็ฝืน ทำได้ก็แบก พังแล้วค่อยร้องไห้เงียบ ๆ แล้วก็รีบลุกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่จริงแล้ว “การพัก” ไม่ใช่ความอ่อนแอ และ “การเสียใจ” ไม่ได้ทำให้เราเป็นคนแย่ สิ่งที่ช่วยฉันมากคือการเปลี่ยนประโยคเดิม ๆ ให้ใจฟังแล้วเบาลง เช่น - จาก “ทำไมไม่เก่งกว่านี้” เป็น “เราเรียนรู้อยู่ และเรากำลังพยายามแล้ว” - จาก “ยังไม่พร้อม” เป็น “ยังไม่พร้อมตอนนี้ก็ได้ เดี๋ยวค่อย ๆ ไป” - จาก “พลาดอีกแล้ว” เป็น “ความผิดพลาดคือข้อมูล ไม่ใช่คำตัดสินคุณค่าเรา” อีกอย่างที่อยากชวนทำคือ “กอดตัวเองแบบจริงจัง” ไม่ใช่แค่คำสวย ๆ ลองกอดไหล่ตัวเองแน่น ๆ หายใจเข้าลึก ๆ แล้วกระซิบเบา ๆ ว่า “เธอทำดีที่สุดแล้วนะ” ฟังเหมือนง่าย แต่ตอนที่ทำครั้งแรก น้ำตาไหลเลย เพราะมันคือประโยคที่เราเฝ้ารอมานานจากใครสักคน…ทั้งที่คนคนนั้นควรเป็นเราเอง และถ้าวันไหนยังเจ็บอยู่ ไม่ต้องรีบหาย ไม่ต้องเร่งให้ตัวเองโตตามใคร แค่นั่งอยู่ข้าง ๆ ใจตัวเองก็พอ บางทีการเยียวยาไม่ใช่การลืม แต่คือการยอมรับว่าเราผ่านอะไรมา และยังอยู่ตรงนี้ได้ สุดท้ายแล้วเราอาจย้อนเวลากลับไปไม่ได้ แต่เรากอดตัวเองในวันนี้ได้เสมอ ให้แน่นกว่าเมื่อวานอีกนิด และใจจะค่อย ๆ จำได้ว่า…ในวันที่มืดที่สุด เราจะไม่ทิ้งกัน