"What kind of hate...Don't be like that. "

เมื่อโตขึ้น ผมได้ตระหนักว่าบางครั้งสิ่งที่พ่อแม่สอนเราไม่ได้มาจากคำพูด แต่เป็นจากพฤติกรรมที่เราได้เห็นและได้เรียนรู้จากข้อผิดพลาดของท่าน เช่น การที่พ่อมักไม่ยอมรับผิดและชอบโวยวายโยนความผิดให้คนอื่น ทำให้ผมถามตัวเองว่า หากโตขึ้นผมมีนิสัยแบบนั้น มันจะทำลายความสัมพันธ์รอบข้างและชีวิตของผมได้มากแค่ไหน การที่เราได้เห็นพฤติกรรมเหล่านี้เปรียบเสมือนกระจกบานใหญ่ที่ช่วยให้เราเห็นตัวเองชัดขึ้น เพราะบางครั้งเราอาจทำตัวคล้ายกับพ่อแม่โดยไม่รู้ตัว การตื่นรู้ถึงเรื่องนี้จึงเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้ผมตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างจริงจัง ไม่ใช่เพียงเพราะไม่อยากเป็นแบบที่เกลียด แต่เพื่อสร้างชีวิตที่ดีขึ้นสำหรับตัวเองและคนรอบข้าง ผมเชื่อว่าสิ่งสำคัญคือการไม่หนีจากความผิดพลาดของตัวเอง ต้องกล้ายอมรับและพร้อมปรับปรุง เพราะบทเรียนจากความผิดพลาดเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในการเติบโต การสะท้อนตัวเองเราอย่างจริงใจทำให้ชีวิตสวยงามขึ้นและเต็มไปด้วยความหวัง สุดท้ายนี้ ขอฝากว่าอย่ากลัวที่จะเปลี่ยนแปลง ถ้าเราเห็นคุณค่าของบทเรียนที่ได้จากพ่อแม่และพร้อมเติบโตไปในทางที่ดี ชีวิตจะกลายเป็นเรื่องที่ควบคุมได้ และคุณจะไม่กลายเป็นคนที่เคยเกลียดอีกต่อไป