จากคนเดินได้ สู้วันที่เดินไม่ได้EP.1
สวัสดีเพื่อนๆ🙏 วันนี้มารีวิวตัวเอง คิดอยู่หลายทีหลายตลบ ว่าเราจะมารีวิวดีมั้ย😅
แต่!!! เอาหล่ะ มาเริ่มกันดีกว่า จากคนที่เดินได้ปกติ สู่คนพิการชั่วคราว 🥺เหตุเกิดจากการที่เราลื่นหล่นบันไดบ้าน แค่2ขั้น✨และ ใช่ค่ะ ทุกคนอ่านไม่ผิด 2 ขั้น สู่การผ่าตัดครั้งใหญ่และเจ็บสุดทรมานสุดในชีวิต
🔔ตอนหล่น ได้ยินเสียง กร๊อบเลย มั่นใจแน่แล้วว่าหักแต่ไม่คิดว่าจะต ้องผ่าตัด ดามใส่เหล็กยึดน๊อต เหล็ก2 เส้น ก่อนจะถึงขั้นตอนการผ่า มันพีคแล้วพีคอีก และใช่ค่ะ นอกจากจะเดินไม่ได้ และเราต้องอยู่ รพ.คนเดียว 70% โดยไร้คนเฝ้า และแน่นอน อาบน้ำ เข้าห้องน้ำอะไรยังไงอ่ะทีนี้
แต่ แต่ แต่!!! ชะนีแบบเราไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา เคยแต่ดูแลคนอื่นเค้า มาวันนี้เอาหล่ะ จากประสบการณ์ที่สั่งสมมา ดูแลตัวเองค่ะ (💎ต้องบอกก่อนว่า เราเป็นสาวโสด เลิกกับสามีเก่า มาอาศัยอยู่กับบ้านย่า ทุกคนมีงานหน้าที่ต้องทำ พ่อ แม่ พี่น้อง อยู่ ตจว.หมด) แม่มาเฝ้าได้แค่บางวัน มี ผญ.ใจดีแวะมาทำเอกสาร แวะมาคอยดูบ้าง
ทีนี้ทำไงอ่ะ งัดสกิลทุกอย่างมาใช้ค่ะ โชคดีพี่ๆ ป้าๆ รอบเตียงใจดีมาก คอยยกข้าว เอาขนม มาให้ พี่ๆพยาบาลก็ใจดี และเรื่องพีคมันอยู่ตรงนี้
🔔 กว่าเราจะได้ผ่า นอน รพ.ไป12 วัน โดนงด น้ำ งดอาหาร อยู่3 รอบ ข้ามวันข้ามคืนอยู่อย่ าง
นั้น เดี๋ยวโดนเคสแทรก เดี๋ยวห้องผ่าไม่ว่าง คิวไม่ได้ เห้อจนแบบต้องเรียนรู้การเอาตัวรอด สกิลการใส่แพมเพิสเอง เข็นรถเข้าห้องอาบน้ำ สกิลการช่วยเหลือตัวเองตอนนี้คือ ที่สุด😅 ขาก็บวมทุกวัน บวมจนปวด เราต้องจัดเวรคอยสลับกัน วันนี้ใครจะมา ใครจะเยี่ยม จะได้มีคนพาไปเข้าน้ำอาบน้ำเอง เห้อ กว่าจะผ่านมาได้นี่คือยังไม่ได้ผ่านะ รอแล้วรออีก เดี๋ยวจะมาเล่า ความรู้สึกตอนผ่า ep.หน้า ห้องผ่าตัดสนุกมาก 😆#ชีวิตช่วงนี้ #Lemon8ชวนเล่า #ติดเทรนด์ #lemon8ไดอารี่ #ประสบการณ์ชีวิต
จากประสบการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ผมอยากแชร์เพิ่มเติมถึงวิธีการดูแลตัวเองและการปรับตัวในขณะที่ต้องกลายเป็นคนพิการชั่วคราวซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อนเลย ในช่วงแรกหลังเกิดอุบัติเหตุ ผมต้องเผชิญกับความยากลำบากอย่างมาก จากที่เคยเดินได้ปกติ กลายเป็นต้องนั่งรถเข็นและติดแพมเพิสเพื่อช่วยเรื่องการขับถ่าย ซึ่งทำให้ต้องเรียนรู้ทักษะใหม่ๆ ทั้งการเปลี่ยนแพมเพิสด้วยตัวเอง การดูแลแผลและเหล็กดามข้อเท้า รวมถึงการเคลื่อนย้ายตัวเองจากเตียงไปยังห้องน้ำด้วยความระมัดระวัง สิ่งที่ช่วยให้ผ่านมาได้ คือความใจดีของพี่ๆ พยาบาลและผู้คนรอบข้างที่ช่วยเหลือในเรื่องอาหารและการดูแลพื้นฐาน นอกจากนี้ผมยังได้ฝึกฝนสกิลการสื่อสารบอกความต้องการกับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลเพื่อความสะดวกในการดูแลตัวเองมากขึ้น ช่วงที่งดน้ำงดอาหารก่อนผ่าตัด ยาวนานและทรมานสุดๆ ทำให้เข้าใจว่าความอดทนและจิตใจที่เข้มแข็งเป็นสิ่งสำคัญมากในช่วงเวลาวิกฤติ นอกจากนั้น การวางแผนล่วงหน้าว่าจะจัดการกับบ้านอย่างไรเมื่อกลับไปอยู่บ้านก็เป็นเรื่องที่ไม่ควรมองข้าม เช่น การจัดสภาพแวดล้อมให้ปลอดภัย ไม่มีสิ่งกีดขวางในการเคลื่อนไหว และเตรียมอุปกรณ์ช่วยเดินเช่นไม้เท้าหรือรถเข็นให้เหมาะสม ประสบการณ์ครั้งนี้ยังทำให้ผมเข้าใจถึงความสำคัญของการมีระบบสนับสนุนทั้งจากครอบครัวและเพื่อนฝูง แม้จะไม่สามารถอยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่การรู้ว่ามีคนคอยเป็นกำลังใจและช่วยเหลือได้ มีผลต่อกำลังใจในการรักษามากทีเดียว สุดท้าย ผมขอเป็นกำลังใจให้กับทุกคนที่กำลังเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบากแบบนี้ จำไว้ว่าความอดทนและกำลังใจสามารถช่วยให้ผ่านพ้นทุกอุปสรรคไปได้ครับ
เป็น กำลัง ใจ ให้ นะคะ ❤️