เมื่อกระทำอยูู่

เมื่อพูดถึง "เมื่อกระทำอยู่" ในบริบทของพุทธวจนสิ่งที่ผมได้เรียนรู้คือ กมรมนั้นมีคุณค่ามากกว่าการกระทำเพียงผิวเผิน การกระทำของเรามีผลต่อทั้งตนเองและผู้อื่นอย่างลึกซึ้ง จากที่เคยรู้สึกว่ากรรมเป็นสิ่งนามธรรมและซับซ้อน เมื่อผมลองนำข้อคิดนี้มาปรับใช้ในชีวิตประจำวัน พบว่าการพิจารณาว่ากายกรรมของตัวเองส่งผลเป็นทุกข์หรือสุข ย่อมเป็นตัวชี้นำให้เรารู้จักเลือกทำในทางที่ก่อให้เกิดผลดีมากขึ้น หลายครั้งผมพยายามสังเกตว่าการกระทำที่ผมกำลังทำอยู่เป็นการเบียดเบียนตนเองหรือผู้อื่นหรือไม่ และหากเป็นเช่นนั้นก็จะตั้งใจละเลิก เมื่อเห็นว่าการกระทำนั้นเป็นกุศลและก่อให้เกิดความสุขก็ตั้งใจเร่งกระทำให้มากขึ้น การปรับเปลี่ยนมุมมองนี้ทำให้ผมมีสติและมีความรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองอย่างลึกซึ้งขึ้น ที่สำคัญคือทำให้ผมเข้าใจว่าการละเว้นความชั่วและเร่งทำความดีนี้เองคือหนทางหนึ่งที่จะช่วยให้ชีวิตเรามีความสุขและหลุดพ้นจากทุกข์ ดังนั้นการใส่ใจและพิจารณาการกระทำของเราด้วยความรู้สึกอย่างแท้จริงตามแนวทางของพระธรรมจึงเป็นเครื่องมือที่มีค่ามากในการนำชีวิตไปสู่ความสงบและความสุขที่แท้จริง