ข้อปฏิบัติให้ถึงความสิ้นกรรม (2/2)

ในการปฏิบัติเพื่อให้ถึงความสิ้นกรรมตามคำสอนของพระพุทธเจ้านั้น สิ่งสำคัญที่สุดที่ผมได้เรียนรู้และสัมผัสเอง คือการตั้งใจเจริญสมาธิแบบสัมมาสมาธิ ที่ทำให้จิตใจสงบ ปราศจากวิตกกังวลและวิจารณ์ ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญให้เกิดความผ่องใสและอุเบกขาอย่างแท้จริง ผมเคยลองฝึกเจริญสมาธิโดยคอยรู้สึกตัวตามลมหายใจ เมื่อกายและใจเริ่มตั้งมั่นสงบขึ้น ความปีติก็จะเกิดขึ้นตามมาโดยธรรมชาติ ทำให้สามารถปล่อยวางความคิดฟุ้งซ่านได้บ้าง และเมื่อฝึกจนชำนาญจะเห็นได้ว่าอุเบกขาคือการไม่ยึดติดกับความสุขหรือความทุกข์ เป็นจุดที่ทำให้จิตใจไม่เคลื่อนไหวไปตามอารมณ์ต่างๆ นี่แหละที่ทำให้เข้าสู่ขั้นตอนของสัมมากัมมันตะ คือการเว้นจากการกระทำที่เป็นบาปกรรม เช่น การลักทรัพย์ หรือการประพฤติผิดในกาม นอกจากนี้ การเลือกอาชีพที่เหมาะสมและไม่ขัดต่อหลักธรรม ก็สำคัญเช่นกัน เช่น การหลีกเลี่ยงการค้าขายอาวุธ ยาเสพติด หรือสินค้าที่ทำลายสุขภาพและศีลธรรม ซึ่งสิ่งเหล่านี้ถ้าไม่ระวังก็จะสร้างเวรกรรมสะสมและขัดขวางทางปฏิบัติธรรมของเรา โดยรวมแล้ว ประสบการณ์ของผมย้ำเตือนให้เห็นว่า การละเว้นจากกิเลสและการตั้งใจปฏิบัติธรรมอย่างจริงจัง ต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างต่อเนื่องและความเข้าใจที่ถูกต้อง ทั้งนี้การปฏิบัติให้ถึงความสิ้นกรรมไม่ใช่เรื่องที่ได้ผลในทันที แต่หากเรามุ่งมั่นยึดมั่นในความดีงามและละเว้นจากกรรมชั่ว ก็จะนำพาไปสู่ความสงบสุขภายในที่แท้จริงได้ในที่สุด