บางครั้งชีวิตก็เหมือนกับหนังสือ เล่มเดียวในโลกที่เราถืออยู่ และไม่ใช่ทุกคนที่จะมีสิทธิ์ที่ได้เปิดอ่านหรือเข้าใจเรื่องราวในนั้นจริงๆ ความลึกซึ้งของคำว่า "เราไม่ใช่หนังสือที่ทุกคนจะอ่านเข้าใจ" ทำให้ผมนึกถึงการเก็บความรู้สึกเฉพาะตัวไว้ในพื้นที่ส่วนตัวมากขึ้น ประสบการณ์ส่วนตัวทำให้ผมเข้าใจว่าการไม่เปิดเผยเรื่องราวทั้งหมดไม่ใช่สิ่งที่ผิด การเลือกเก็บสิ่งที่สำคัญหรือเจ็บปวดไว้กับตัวเอง เป็นวิธีที่จะปกป้องหัวใจจากการถูกทำร้าย บางครั้งก็เหมือนเพลงที่ฟังแล้วโดนใจ ให้กำลังใจหรือความหวัง ในขณะที่ไม่ต้องบอกเล่าทุกอย่างให้คนอื่นรู้ ชีวิตของคนโสดที่ต้องสร้างพื้นที่ให้ตัวเอง เป็นบทเรียนที่ต้องเรียนรู้ว่า เราควรรักษาความเป็นส่วนตัวเพื่อความสงบสุขใจ การมีคำพูดโดนๆ หรือเพลงเพราะเป็นเสมือนเครื่องมือช่วยให้เรารู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว แม้ว่าจะยังไม่มีใครที่ได้อ่านหรือเข้าใจหนังสือชีวิตของเราจริงๆ ดังนั้นการ 'เก็บหนังสือไม่ให้ใครเปิดอ่าน' จึงเป็นการยืนยันความเป็นตัวเอง ความรู้สึก และความคิดที่ลึกซึ้ง และอาจจะเป็นวิธีการรักษาความสงบในใจที่ดีที่สุดสำหรับใครหลายคน