หลายครั้งผมเองก็มองเห็นคนรอบตัวที่พยายามสอนหรือแนะนำคนอื่นอยู่ตลอดเวลา แต่กลับลืมไปว่าการรู้จักและยอมรับตัวเองก่อนนั้นเป็นสิ่งสำคัญมากกว่าการชี้นำผู้อื่น เพราะถ้าเราไม่รู้จักหัวใจและความถูกต้องในตัวเองอย่างแท้จริง การสอนหรือคำแนะนำของเราก็อาจมีแต่จะสร้างความขัดแย้งหรือเจ็บปวดให้ทั้งตัวเราและคนอื่นๆได้ จากคำพูดที่ว่า "มีหลายคนเกิดมาเพื่ออยากจะสอนชาวบ้านสอนเค้าทุกสิ่งอย่างทุกวันเวลา แต่ไม่เคยสอนตนเองได้เลยซักที" ทำให้ผมคิดถึงบทเรียนที่ลึกซึ้งว่าเราควรที่จะเริ่มจากการสำรวจตัวเอง ทำความเข้าใจความต้องการและข้อจำกัดของตัวเองก่อน เพื่อที่คำพูดและการกระทำของเราจะไม่เป็นการทำร้ายใคร รวมทั้งตัวเราเองด้วย สำหรับใครที่เคยมีประสบการณ์กับการถูกคนอื่นสอนหรือบ่นซ้ำซากโดยไม่เข้าใจเราเลย จะรู้ว่าความรู้สึกนั้นมันหนักหนาแค่ไหน ความคิดเหล่านี้ยังเตือนใจเราว่าบางที "อย่าสอนคนโง่" อาจหมายถึงการไม่ควรเสียเวลาและพลังงานไปกับการพยายามเปลี่ยนแปลงคนที่ยังไม่พร้อมจะเรียนรู้หรือเปิดใจ เพราะสิ่งที่สำคัญคือการเคารพและยอมรับกันในความเป็นตัวตน ผมขอแนะนำให้ลองหยุดสักพักและทบทวนว่าเราได้ให้โอกาสตัวเองได้เรียนรู้และเติบโตอย่างไรบ้าง การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงจะเกิดขึ้นได้เมื่อเรารู้จักรักและเข้าใจตัวเองก่อน จากนั้นความสัมพันธ์กับผู้อื่นก็จะเป็นไปด้วยความเคารพและเห็นอกเห็นใจ ซึ่งจะส่งผลให้การสื่อสารและการแบ่งปันความรู้เป็นไปอย่างสร้างสรรค์มากขึ้น