Slice of Life - 1 day w tiny employee
Living like a heart. No money.
ถ้าให้ตอบแบบคนดูซีรีส์/อ่านนิยายเยอะๆ “Slice of Life” คือแนวเล่าชีวิตประจำวันแบบเรียบๆ ไม่ได้มีพล็อตใหญ่โตหรือดราม่าหนัก เน้นโมเมนต์เล็กๆ ที่เกิดขึ้นจริงใน 1 วัน เช่น การเดินทางไปทำงาน ความเหนื่อย ความหิว ความกดดันเล็กๆ หรือความสุขจิ๋วๆ ที่ทำให้วันนั้นผ่านไปได้ สำหรับเราที่เป็น “พนักงานตัวจ้อย” (พาร์ตไทม์บ้าง รับจ้างบ้าง แล้วแต่งานช่วงนั้น) Slice of Life มักเริ่มตั้งแต่ก้าวออกจากบ้านเลย วันไหนรีบมากก็จะเป็นเส้นทางประมาณนี้: วิน/เดินไปขึ้นรถตู้ > ต่อ BTS > ลงสถานีสยาม แล้วเดินต่อไปโซน CentralWorld หรือแถวๆ นั้น การเดินทางนี่แหละเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องเล่า เพราะมันทำให้เห็นภาพชีวิตทำงานจริงๆ ว่าเราใช้แรง ใช้เวลา ใช้เงินกับอะไรบ้าง พอถึงที่ทำงาน สิ่งแรกที่ทำจนติดเป็นนิสัยคือ “เช็คอีเมล” ก่อนเลย (เหมือนในรูปที่หลายคนเห็น) เพราะงานพาร์ตไทม์/รับจ้างบางอย่างรายละเอียดมันเปลี่ยนตลอด ต้องเช็คว่าเขาอัปเดตอะไรไหม มีแก้งานเพิ่มไหม หรือมีเวลานัดหมายใหม่หรือเปล่า จากนั้นก็เข้าสู่โหมดแอคติ้ง: ทำงาน—ยิ้ม—ตั้งใจ—พยายามดูมืออาชีพ ทั้งที่ในใจอยากนั่งพักมาก อีกอย่างที่ช่วยให้ทำงานง่ายขึ้นคืออุปกรณ์พกพา เช่น คีย์บอร์ดพกพา หรือของจุกจิกที่ทำให้พิมพ์งานไวขึ้น เวลาเราเป็นคนตัวเล็กๆ ในทีม สิ่งที่ทำได้คือทำให้งานเราลื่นที่สุด จะได้ไม่ต้องเสียเวลาหงุดหงิดกับอุปกรณ์ แล้วเอาพลังไปโฟกัสที่งานจริง ส่วนคำว่า “ทรมาน” ที่หลายคนชอบค้นหา เราว่ามันทรมานแบบชีวิตจริงมากกว่า ไม่ใช่ทรมานเวอร์ๆ แต่เป็นทรมานจากความไม่แน่นอน: วันนี้มีงานไหม พรุ่งนี้จะพอค่าเดินทางหรือเปล่า ต้องประหยัดขนาดไหน กินอะไรให้อิ่มและถูก บางวันก็ใจนำพาจริงๆ แบบเงินทองไม่มีสักบาท แต่ก็ยังต้องไปให้ถึงที่ทำงานให้ได้ ถ้าอยากทำคอนเทนต์ Slice of Life ให้คนอ่านแล้วอิน ลองเก็บรายละเอียดเล็กๆ ระหว่างวันดู เช่น ลงสถานีไหน เหนื่อยตรงไหน ทำอะไรเป็นอย่างแรกตอนถึงออฟฟิศ/ร้านค้า หรือมีทริคเล็กๆ ที่ช่วยให้วันนั้นง่ายขึ้น และที่สำคัญคือเล่าแบบซื่อๆ ตามที่เกิดขึ้นจริง เพราะเสน่ห์ของ Slice of Life คือความธรรมดาที่ทำให้รู้สึก “นี่แหละชีวิตเรา”
