จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเชื่อว่าการ "ต่างคนต่างใช้ชีวิต" คือกุญแจสำคัญสู่ความสุขที่แท้จริง การพยายามฝืนใจไปแข่งขันกับผู้อื่นหรือยึดติดว่าจะต้องมีทุกอย่างจะทำให้เรารู้สึกเหนื่อยและไม่มีความสุขเลยจริงๆ ผมได้เรียนรู้ว่าแต่ละคนมีวิถีชีวิตและจังหวะที่ต่างกัน ดังนั้นการเติบโตจึงควรเกิดขึ้นใน "กระถางที่เหมาะกับตัวเอง" ไม่ใช่การทำตามแบบใคร เพราะถ้าเราพยายามบังคับให้ตัวเองเหมือนคนอื่น มันก็เหมือนกับการปลูกต้นไม้ในกระถางที่ไม่เหมาะสมกับสายพันธุ์ จนในที่สุดต้นไม้นั้นก็จะไม่เจริญเติบโตอย่างเต็มที่ อีกทั้งการอยู่กับความเรียบง่ายและสร้างความสุขจากสิ่งเล็กๆ รอบตัว เป็นเรื่องที่ทำให้หัวใจเราอิ่มเอมมากขึ้น เช่นเดียวกับคำว่า "มีความสุขกะเฮ็คโวคเด้อ" ที่แปลว่ามีความสุขกับสิ่งที่เป็น นับว่าเป็นสิ่งที่ผมได้น้อมนำมาใช้ในชีวิตประจำวัน สุดท้ายนี้ การเลือกที่จะอยู่กับคนที่ดีต่อเรา และเป็นตัวของตัวเอง นับว่าเป็นอีกหนึ่งการดูแลใจที่ดีที่สุด เราไม่จำเป็นต้องทำตัวให้ดีเลิศในสายตาคนอื่น เพียงแค่ดีต่อหัวใจเราและคนรอบข้างก็เพียงพอแล้ว