ในฐานะผู้ที่ติดตามความเปลี่ยนแปลงของประเทศต่างๆ มาอย่างใกล้ชิด ผมมองว่าการเลือกตั้งถือเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญในการสร้างการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างให้เกิดขึ้นในประเทศต่างๆ ตัวอย่างเช่น เกาหลีใต้ในปี 1987 การที่ประเทศเปิดประตูสู่ประชาธิปไตยและสร้างระบบที่โปร่งใส ทำให้กลุ่มทุนใหญ่ต้องปรับตัวและหันมาเน้นนวัตกรรมและการแข่งขันอย่างจริงจัง จนทำให้เกิดการเติบโตอย่างรวดเร็วและส่งผลให้ GDP สูงกว่าไทยในปัจจุบันเกือบ 5 เท่า ซึ่งเป็นตัวอย่างชัดเจนที่แสดงให้เห็นว่าการเมืองมีส่วนกระตุ้นให้เศรษฐกิจพัฒนาอย่างยั่งยืน ในขณะที่สิงคโปร์ซึ่งเคยเป็นเกาะที่มีรายได้ต่ำในอดีต กลับสามารถพัฒนาตัวเองจนกลายเป็นศูนย์กลางทางการเงินโลกได้ในระยะเวลาไม่กี่ทศวรรษ การเลือกตั้งในปี 1959 ถือเป็นการจุดประกายให้เกิดการวางแผนนโยบายที่ชัดเจนและสร้างวินัยด้านการบริหารจัดการประเทศที่ทำให้นักลงทุนเชื่อมั่น แม้ทรัพยากรธรรมชาติจะมีจำกัดแต่การบริหารจัดการคนและนโยบายของรัฐกลับเป็นทรัพยากรล้ำค่าที่สุด ส่วนกรณีแอฟริกาใต้ในปี 1994 ถือเป็นบทเรียนที่แสดงให้เห็นว่า การฟื้นฟูความเชื่อมั่นในระดับนานาชาติและการเปิดโอกาสทางการเมืองต่อประชาชนทุกกลุ่ม สามารถเปลี่ยนแปลงภาพลบในอดีตให้กลับมาเป็นประเทศที่ดึงดูดเงินลงทุนจากทั่วโลกได้ภายใน 10 ปี สำหรับประเทศไทย นี่อาจเป็นโอกาสทองที่เราจะได้เห็นการเปลี่ยนผ่านของระบบการเมืองและเศรษฐกิจไปในทิศทางที่ดีขึ้น หากเราสามารถสร้างนโยบายที่มีความชัดเจน ยาวนาน และเป็นธรรมสำหรับทุกฝ่าย ทั้งทุนใหญ่และเอสเอ็มอี พร้อมกับยึดมั่นในความโปร่งใสและกติกาที่ชัดเจน ประสบการณ์ส่วนตัวที่เห็นส่วนใหญ่จะพบว่าการเปลี่ยนแปลงที่ยั่งยืนไม่ใช่เรื่องของคนเพียงกลุ่มเดียวหรือใครคนใดคนหนึ่ง แต่เกิดจากความร่วมมือและการสร้างความเชื่อมั่นร่วมกันในสังคมทั้งหมด เมื่อทุกฝ่ายรู้สึกว่ามีส่วนร่วมและได้รับประโยชน์อย่างเท่าเทียม ประเทศก็จะพร้อมก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงและยั่งยืนในระยะยาว