กาลเวลาที่ย้อนกลับไม่ได้

ในชีวิตของเราทุกคนมักจะมีช่วงเวลาที่ไม่อาจย้อนกลับได้เหมือนกาลเวลาที่ไหลผ่านอย่างต่อเนื่อง สิ่งของที่พ่อสร้างไว้ ไม่ว่าจะเป็นกระต๊อบที่พ่อสร้าง ลายมือที่พ่อเขียน ต้นไม้ที่พ่อปลูก หรือแม้แต่เก้าอี้ที่พ่อชอบนั่ง ล้วนเป็นเครื่องเตือนใจถึงความรักและความผูกพันที่มีต่อกัน เมื่อผมได้เห็นกระต๊อบที่พ่อสร้าง ผมรู้สึกถึงความอุตสาหะและความตั้งใจของท่านที่สร้างมันขึ้นมาเพื่อเป็นที่พักพิงทั้งตัวท่านเองและคนในครอบครัว ลายมือที่พ่อเคยเขียนนั้นไม่ได้เป็นเพียงเส้นสายบนกระดาษ แต่เปรียบเหมือนตัวแทนคำพูดที่ส่งผ่านความรู้สึกและความคิดของท่านในอดีต ต้นไม้ที่พ่อปลูกก็เปรียบเสมือนชีวิตที่เติบโตขึ้นมาอย่างช้าๆ แต่มั่นคง เหมือนครอบครัวที่ค่อยๆ เติบโตไปด้วยกัน เก้าอี้ที่พ่อชอบนั่ง เป็นที่ที่ผมมักนึกถึงเวลาที่เรานั่งพูดคุยหรือใช้ช่วงเวลาร่วมกัน แม้กาลเวลาจะผ่านไป แต่ทุกสิ่งเหล่านี้ยังคงอยู่เป็นร่องรอยความทรงจำที่ไม่จางหาย ผมอยากให้ทุกคนหันมามองสิ่งเล็กๆ รอบตัวที่อาจมีความหมายลึกซึ้ง และเก็บรักษาความทรงจำดีกลุ่มนี้ไว้ เพราะในความเป็นจริงแล้ว แม้เราจะไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ แต่สิ่งที่เราทำและเก็บรักษาไว้จะเป็นสะพานเชื่อมต่อระหว่างอดีต ปัจจุบัน และอนาคตอย่างแน่นหนา