💓🤏🏻

การเป็นคนใจดีและช่วยเหลือผู้อื่นถือเป็นคุณสมบัติที่ดีที่สร้างความสัมพันธ์ที่ดีในสังคม แต่หากเราใจดีเกินไปโดยไม่ตั้งขอบเขตอย่างชัดเจน อาจส่งผลเสียต่อตัวเองได้อย่างไม่รู้ตัว จากประสบการณ์ส่วนตัว การไม่ปฏิเสธหรือช่วยทุกเรื่องจนกลายเป็นหน้าที่ ทำให้เรารู้สึกเหนื่อยล้าและหมดกำลังใจในระยะยาว ความรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบความสุขของผู้อื่นมากกว่าความต้องการของตัวเอง นอกจากจะก่อให้เกิดความเครียดสะสมแล้ว ยังอาจทำให้เราละเลยความต้องการพื้นฐานของตัวเอง เช่น การพักผ่อน หรือการแสดงออกถึงความรู้สึก "ไม่โอเค" ซึ่งสำคัญต่อสุขภาพจิตอย่างยิ่ง สิ่งที่เคยเจอคือเมื่อเราตั้งขอบเขตของตัวเองอย่างชัดเจน คนรอบข้างบางคนจะเข้าใจและเคารพ แต่บางคนอาจรู้สึกว่าเราเปลี่ยนไปและพยายามผลักดันขอบเขตนั้นอยู่เรื่อย ๆ ซึ่งตรงนี้ต้องใช้ทักษะในการยืนยันตัวเอง (assertiveness) เพื่อปกป้องสิทธิและความรู้สึกของตนเอง นอกจากนี้ การตั้งขอบเขตไม่เพียงแค่ปกป้องตัวเองจากการถูกใช้ประโยชน์หรือความคาดหวังเกินควรเท่านั้น แต่ยังช่วยให้ความสัมพันธ์กลายเป็นแบบสมดุล ที่ทุกฝ่ายต่างรับผิดชอบและเข้าใจซึ่งกันและกันอย่างแท้จริง คำว่า "reinforcement loop" ที่กล่าวในบทความนั้น สะท้อนว่ายิ่งเราปฏิเสธไม่ได้ คนก็ยิ่งกล้าเรียกร้องมากขึ้น และนั่นทำให้เกิดวงจรที่ทำร้ายตัวเองโดยไม่รู้ตัว การให้ไปเพื่อความสุขของตัวเองจริง ๆ ต้องเกิดจากใจและต้องไม่ทำลายสุขภาพกายใจของเราเอง เพราะความใจดีที่ไม่มีขอบเขตนั้นไม่ใช่ความใจดีอย่างแท้จริง แต่คือ "การไม่ปกป้องตัวเอง" สำหรับใครที่กำลังประสบปัญหาใจดีเกินไป ขอแนะนำให้ลองสำรวจตัวเองว่าได้ตั้งขอบเขตในการช่วยเหลือผู้อื่นหรือยัง และกล้าพูด "ไม่" ในสิ่งที่เกินศักยภาพของตนเองหรือไม่ เพราะการดูแลตัวเองให้แข็งแรงก่อน คือพื้นฐานสำคัญของการช่วยเหลือผู้อื่นได้อย่างยั่งยืน