“ ทุกคนมีเรื่องเล่า ” เล่าไปเรื่อย

🕯️“แสงเทียนในใจ”🕯️

ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ริมลำธาร มีเด็กหญิงชื่อแก้ว และเด็กชายชื่อต้น ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เล็ก ชอบวิ่งเล่นในทุ่งนาและช่วยผู้ใหญ่ทำงานอยู่เสมอ

วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองช่วยคุณยายเก็บฟืน แก้วบ่นว่า...

“ทำไมต้องเหนื่อยแบบนี้ทุกวันนะยาย เราไม่ได้มีเงินเยอะ ไม่ได้มีของที่มีค่าเลย”

คุณยายยิ้มนิดนึงที่มุมปากและตอบว่า... ของที่มีค่าที่สุด ไม่ได้เห็นด้วยตา แต่รู้ได้ด้วยใจ

ต้นฟังแล้วก็สงสัย แต่ไม่ได้พูดอะไร

คืนนั้น หมู่บ้านไฟดับ แสงสว่างเดียวที่เหลืออยู่คือแสงเทียนดวงเล็กในบ้านคุณยาย แก้วกับต้นจึงไปขอยืมไฟจากยายเพื่อจุดเทียนในบ้านตนเอง

ยายบอกว่า... เอาไปเถอะลูก แต่อย่าลืมว่า... แสงเทียนดวงเดียวนี้จะไม่หมดลง ถ้าเราแบ่งให้คนอื่น

เด็กทั้งสองไม่เข้าใจนัก แต่ก็ทำตาม เมื่อพวกเขาใช้เทียนดวงนั้นจุดให้เพื่อนบ้าน คนหนึ่ง…สองคน…จนทั้งหมู่บ้านสว่างไสว

ต้นมองแสงเทียนพลิ้วไหวและพูดเบา ๆ เราแบ่งออกไปมากมาย แต่ไฟก็ยังไม่ดับเลย

คุณยายหัวเราะเบา ๆ นั่นแหละจ้ะ เหมือนใจคน ถ้าเรามีความเมตตาและแบ่งปัน ความดีจะไม่ลดลง แต่จะเพิ่มขึ้น เหมือนแสงเทียนที่ส่องสว่างต่อไปเรื่อย ๆ

คืนนั้น แก้วกับต้นนั่งมองแสงเทียนด้วยหัวใจที่อุ่นขึ้น ทั้งคู่ได้เรียนรู้ว่า...

ของที่มีค่าที่สุดในชีวิต ไม่ใช่สิ่งของที่ถืออยู่ในมือ แต่คือแสงแห่งความดีที่อยู่ในใจ

และตั้งแต่นั้นมา ทั้งสองก็ช่วยเหลือผู้คนในหมู่บ้านเสมอ เหมือนเทียนดวงน้อยที่ไม่มีวันดับ

" นิทานเรื่องนี้สอนว่า "

🌿เมื่อเราแบ่งปันด้วยใจที่บริสุทธิ์ ความสุขจะไม่พร่อง แต่จะเพิ่มพูนเหมือนแสงเทียนที่ส่องต่อกันไม่รู้จบ🌿