ถ้าพูดถึงชื่อ “อ๊อด คีรีบูน” สิ่งแรกที่หลายคน (รวมถึงเรา) นึกถึงคือเสียงร้องที่มีเอกลักษณ์มาก ๆ โดยเฉพาะ “ลูกคอ 7 ชั้น” ที่ฟังแล้วรู้เลยว่าเป็นเขา ยิ่งเวลาย้อนกลับไปฟังเพลงเก่า ๆ ความรู้สึกคิดถึงมันจะมาแบบเงียบ ๆ แต่ชัดเจน เหมือนเพลงพาเรากลับไปอยู่ช่วงวัยเรียน วัยรุ่นยุค 80s-90s ที่เปิดเทป เปิดวิทยุ แล้วร้องตามกันได้ทั้งบ้าน เพลงที่เรามักวนกลับไปฟังบ่อยคือ “รอวันฉันรักเธอ” กับ “หากรัก” เพราะเป็นเพลงรักที่ไม่ต้องใช้คำเยอะ แต่สื่ออารมณ์ครบ ทั้งความหวัง ความคิดถึง และความอ่อนโยนในแบบที่หาได้ยากในเพลงยุคนี้ เสน่ห์ของอ๊อดคือการเล่าเรื่องด้วยน้ำเสียง—บางท่อนเหมือนกระซิบ บางท่อนเหมือนปล่อยอารมณ์ให้ไหล แต่ไม่เคยหลุดคอนโทรล ถ้าอยากรำลึกให้ครบ ลองทำ “เพลย์ลิสต์อ๊อด คีรีบูน” ของตัวเองไว้เลย เราทำแบบนี้แล้วรู้สึกดีมาก: เลือก 5-10 เพลงที่ชอบ เปิดตอนขับรถ/ทำงานบ้าน แล้วค่อย ๆ ฟังเนื้อเพลงจริงจังอีกครั้ง หลายประโยคพอโตขึ้นถึงเข้าใจความหมายมากกว่าเดิม และทำให้เห็นว่าทำไมเขาถึงเป็นศิลปินระดับตำนาน อีกอย่างที่อยากชวนทำคือดูบทสัมภาษณ์หรือเรื่องเล่าจากคนรอบตัวเขา มุมมองการใช้ชีวิตของศิลปินรุ่นนั้นมีความเรียบง่ายแต่จริงใจ บางครั้งแค่ได้ฟังเขาพูดเรื่องงาน เรื่องความตั้งใจ ก็ทำให้เรากลับมาอยากทำสิ่งของตัวเองให้ดีขึ้นเหมือนกัน สำหรับคนที่เพิ่งรู้จักชื่ออ๊อด คีรีบูน จากคลิปสั้นหรือโซเชียล แนะนำให้ลองฟังเวอร์ชันเต็มด้วยหูฟังดี ๆ สักครั้ง จะสัมผัสรายละเอียดของเสียงและลูกคอได้ชัดมาก แล้วจะเข้าใจคำว่า “อมตะ” ว่ามันไม่ได้หมายถึงแค่เพลงดัง แต่หมายถึงอารมณ์ที่ยังอยู่กับคนฟังเสมอ ครบรอบรำลึก 2 ปีครั้งนี้ เราแค่ตั้งใจเปิดเพลงแล้วนั่งฟังเงียบ ๆ ก็รู้สึกเหมือนได้ส่งความคิดถึงไปถึงเขาอีกครั้ง ดวงใจของคนรักเพลงไทยหลายคนยังจำเสียงนั้นได้เสมอ