หลายคนที่ค้นหา “จอนนี่ อันวา ยุค 90” น่าจะโตมากับเพลงของ Raptor เหมือนกัน เราว่าคาแรกเตอร์ของจอนนี่ในช่วงนั้นมันชัดมาก—ทั้งความเป็นศิลปินเด็กที่โตมากับเวที และความเป็นคนทำงานที่พอเวลาผ่านไปก็เริ่มมอง “ความสุข” สำคัญกว่าเสียงรอบข้าง (ฟีล People Say เลย) ถ้าพูดถึงไทม์ไลน์แบบเร็วๆ ช่วงที่ Raptor แจ้งเกิด (ยุคเพลง “คิดถึงเธอ”) คือยุคที่เพลงป๊อปไทยสากลกำลังพีค เด็กๆ ในโรงเรียนร้องตามกันได้แทบทุกท่อน แล้วพอขยับมาที่อัลบั้ม “Waab Boys” ความรู้สึกมันจะต่างออกไปนิดนึง เหมือนวงเริ่มโตขึ้น มีคอนเซ็ปต์มากขึ้น และมีรายละเอียดเบื้องหลังที่แฟนๆ อาจไม่เคยรู้ เช่น ที่มาของคำว่า “ว้าบ” หรืออารมณ์ “แสงสว่างว้าบๆ” ที่ถูกเอามาเล่าให้เห็นภาพ ซึ่งพอฟังแล้วมันทำให้อัลบั้มนี้ดูมีเรื่องเล่ามากกว่าแค่เพลงดัง สิ่งที่เราชอบเวลาอ่าน/ฟังเรื่องเล่าจากศิลปินยุค 90 คือมันทำให้เห็น “ต้นทุนชีวิต” ของคนทำงานบันเทิงจริงๆ บางเรื่องเป็นเรื่องเล็กๆ ตอนนั้น แต่กลายเป็นเรื่องที่ “คิดไม่ตก” มาถึงวันนี้ได้เหมือนกัน เพราะยุคนั้นสื่อสัมภาษณ์เยอะ นักข่าวถามเยอะ แฟนๆ คาดหวังเยอะ แล้วคำถามประเภท “ควรรู้สึกยังไง/ควรชอบยังไง” มันกดดันโดยไม่รู้ตัว อีกมุมหนึ่ง สำหรับคนที่หลงเข้ามาด้วยคีย์เวิร์ดเครื่องดื่มอย่าง “Engline VSOP” หรือ “Trivers brandy ประเทศอะไร” ขอแชร์แบบตรงๆ ว่าโพสต์นี้เน้นเรื่องบันเทิงและความทรงจำยุค 90 เป็นหลัก ไม่ได้รีวิวแอลกอฮอล์หรือบอกประเทศผู้ผลิตแบบชัดเจน แต่ถ้าคุณกำลังหาข้อมูลแนวนี้ แนะนำให้เช็กฉลากบนขวด/เว็บไซต์ผู้นำเข้าอย่างเป็นทางการ และดูเลข อย. หรือข้อมูลการนำเข้าในไทย จะได้คำตอบที่ชัวร์กว่าอ่านจากแหล่งเล่าต่อๆ กัน สุดท้าย ถ้าคุณเป็นสายย้อนวันวาน ลองกลับไปเปิดเพลงในอัลบั้ม Waab Boys แล้วฟังไปพร้อมกับเรื่องเล่า EP.4 จะอินมากขึ้นจริงๆ เพราะเราไม่ได้ฟังแค่ “เพลง” แต่เหมือนได้เห็นช่วงชีวิตของจอนนี่ อันวา และความรู้สึกของคนที่เติบโตจากคำว่า “ดัง” ไปสู่คำว่า “อยากแฮปปี้มากกว่า”