ในชีวิตของคนเราบางครั้งก็เกิดช่วงเวลาที่รู้สึกเหงาและเงียบกว่าปกติ ซึ่งบางคนก็เปรียบความรู้สึกนี้เหมือนกับเป็น ‘โรคคพุ่มพวง’ ที่กล่าวถึงในข้อความ นั่นคือความรู้สึกที่ว่าตั้งแต่เข้าสู่วัยสาวเต็มตัวแล้ว การหาผู้ชายที่ถูกใจหรือคู่ครองที่ใช่กลับกลายเป็นเรื่องที่ยากขึ้นมาก จากประสบการณ์ที่ได้พบในชีวิตจริง ความรู้สึกว่าชีวิตเงียบเหงานั้นอาจจะไม่ได้มาจากการไม่มีคนรอบข้างแต่อาจเป็นเพราะความคาดหวังที่สูงขึ้นและความไม่มั่นใจในตัวเองที่เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ การสื่อสารกับคนที่เราคิดว่าจะเข้าใจเราจึงเป็นเรื่องสำคัญมากขึ้น การหาคนที่ “ถูกใจ” ไม่ได้หมายความว่าจะต้องสมบูรณ์แบบ แต่หมายถึงคนที่สามารถเข้าใจและยอมรับในความเป็นตัวเราได้อย่างแท้จริง ซึ่งถ้าไม่เจอในช่วงเวลานี้ ก็ไม่ควรท้อใจ อาจใช้เวลาทำความรู้จักตัวเองและให้โอกาสตัวเองได้เติบโตในด้านอื่นๆ ก่อน เรื่องนี้ฉันเองก็เคยผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนโรคคพุ่มพวงนี้ เมื่อก่อนอาจคิดว่าต้องมีคู่ครองให้ได้ แต่พอเวลาผ่านไปก็เข้าใจว่าการมีความสุขกับตัวเองและการได้ใช้เวลาพัฒนาตัวเองเป็นสิ่งที่สำคัญมากเช่นกัน ความเงียบในชีวิตบางครั้งอาจเป็นโอกาสให้เราหาคำตอบว่าจริงๆ แล้วเราต้องการอะไรมากที่สุด ดังนั้นหากใครที่กำลังรู้สึกเหมือนชีวิตเงียบกริบ และหาผู้ชายถูกใจไม่เจอ อย่าท้อใจ ให้ลองมองโลกในมุมใหม่และเปิดใจรับสิ่งใหม่ๆ เพราะบางครั้งความรักที่ใช่อาจอยู่ใกล้กว่าที่คิด เพียงแต่เราอาจต้องเปิดใจและให้เวลาตัวเองได้ค้นหาอย่างใจเย็น