Why do some people "try to forget, the more they miss?" 🧠💭
In psychology, there is one phenomenon called Ironic Process Theory.
which was studied by psychologist Daniel Wegner of Harvard University.
This theory explains that
When we try to stop ourselves from thinking about something, the brain runs two systems at the same time.
1️⃣, the first system tried to divert attention to other things.
2️⃣ The other system will check, "Are we thinking about it?"
The problem is that the second system has to think about that to investigate.
The result turns out to be... the more we think about it.
The famous experimental work is called the "White Bear Experiment."
Participants were asked, "Don't think about the white bear."
But the result is
Most people think of white bears more often than ever.
In love is the same.
When we try to tell ourselves that,
• "Don't miss him."
• "Must forget."
The more the brain pulls up memories and feelings about that person.
So that's why
Sometimes trying to forget too much.
It makes the nostalgia clearer.
Psychologists suggest that
Instead of trying to "don't think."
To accept that those memories exist.
And let time gradually create a new experience instead.
Because when the brain has more new memories,
The same nostalgia will gradually fade by itself. 🌙
# Horoscope # Look at the gypsy card band # tarot # Cosmic power # Psychology
จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าการพยายามบังคับตัวเองไม่ให้คิดถึงใครบางคนกลับยิ่งทำให้ภาพความทรงจำเหล่านั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เหมือนที่ทฤษฎี Ironic Process Theory อธิบายไว้จริงๆ สมองต้องทำงานสองระบบพร้อมกัน หนึ่งพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ อีกหนึ่งคอยตรวจสอบว่าคิดถึงสิ่งนั้นอยู่หรือไม่ ซึ่งการตรวจสอบนี้เองที่ทำให้เรายิ่งคิดถึงสิ่งที่พยายามจะลืมมากขึ้น เช่นกันกับการทดลอง "White Bear Experiment" ที่ผู้เข้าร่วมถูกขอให้หลีกเลี่ยงการคิดถึงหมีสีขาว แต่ผลกลับตรงกันข้าม คนส่วนใหญ่คิดถึงหมีสีขาวบ่อยขึ้นจนเจอปัญหานี้ในชีวิตจริง โดยเฉพาะในความสัมพันธ์ เมื่อเราบอกตัวเองว่า "อย่าคิดถึงเขา" หรือ "ต้องลืมให้ได้" สมองกลับยิ่งดึงความทรงจำและความรู้สึกเก่าๆขึ้นมา ลักษณะนี้ทำให้รู้สึกแย่และติดอยู่กับอดีตมากขึ้น สิ่งที่ผมเรียนรู้จากประสบการณ์คือ การยอมรับและไม่ต่อต้านความคิดเหล่านั้นคือทางออกที่ดีกว่า เพราะเมื่อเราไม่ผลักความทรงจำออกไป สมองจึงไม่ต้องตรวจสอบซ้ำ และเมื่อเวลาผ่านไป การเปิดรับประสบการณ์ใหม่อย่างตั้งใจ ช่วยให้เราเติมเต็มสมองด้วยความทรงจำใหม่ แทนที่จะติดอยู่กับอดีต นอกจากนี้การหากิจกรรมที่ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจอย่างมีประสิทธิภาพ เช่น การออกกำลังกาย ศิลปะหรือการฝึกสมาธิ ก็ช่วยให้ความคิดถึงค่อยๆ จางหายไป การเข้าใจว่าทำไมเราถึงยิ่งคิดถึงเมื่อพยายามลืม จะช่วยให้เรามีวิธีรับมือกับความคิดและความรู้สึกได้ดีขึ้น รวมถึงสามารถเข้าใจตัวเองและคนรอบข้างได้ดียิ่งขึ้นอีกด้วย