เราหายไปตอนไหน

หลายครั้งที่ผมเองก็เคยรู้สึกเหมือนกันครับ ว่าเรากำลังเล่นบทในชีวิตที่คนอื่นเขียนบทไว้ให้เราแต่เราไม่ได้เป็นผู้กำกับชีวิตตัวเองจริงๆ ผมเคยฝึกยิ้มเพื่อให้คนอื่นรู้สึกดี แต่ลึกๆ แล้วในใจกลับว่างเปล่าและไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของเราคืออะไร ในช่วงเวลาที่ผมรู้สึกว่าตัวเองหายไปจากชีวิตนั้น ผมเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองมากขึ้นว่า เราใช้ชีวิตของเราเองจริงๆ หรือแค่เดินตามทางที่คนอื่นอยากให้เราเดิน ผมลองหยุดพักและถามใจตัวเองอย่างจริงจัง เพราะการฝืนที่จะเป็นคนอื่นนั้นทำให้ความสุขลดน้อยลงและทำให้เราไม่รู้จักตัวเองจริงๆ สิ่งที่ผมเรียนรู้จากประสบการณ์นี้คือ การยอมรับว่าตัวเองต้องการอะไรและกล้าที่จะเลือกเดินตามความรู้สึกตัวเอง ถึงแม้ว่าจะต้องเผชิญกับเสียงวิจารณ์หรือต้องการความกล้าหาญมากขึ้น แต่การได้กลับมาเชื่อมต่อกับตัวตนที่แท้จริงเป็นสิ่งที่คุ้มค่าและสำคัญที่สุด ถ้าคุณรู้สึกว่าตัวเองเหมือนตัวประกอบในชีวิตของคนอื่น ลองให้เวลาและพื้นที่กับตัวเองในการค้นหาตัวตนที่แท้จริงนั้นบ้างครับ เพราะชีวิตนี้เป็นเรื่องของเราคนเดียวที่จะกำหนดทิศทางได้ อย่ายิ้มให้ใครโดยลืมที่จะมีรอยยิ้มที่จริงใจให้ตัวเองก่อนนะครับ