Floating words are like ghosts without courts.
Do not appease to be a court for ghosts. 🙀👻
There was a phase of life.
We used to be very tired of words.
Tuck floating
Damn floating
Post nothing but seems to be about us.
Until having to wait and guess
Wait and translate
Waiting to please yourself to chase and catch every word floating in the air
And then one day just understood that ✨💬
Someone who "really communicates."
He will speak directly.
Speak clearly.
And ready to take responsibility for your own words
But the people who choose to let everything float
Maybe he didn't want to communicate.
He's just draining something out of his own mind.
Enough to think like this
So we stopped asking, "Does he mean us?"
Because when the owner speaks
Still don't dare to put it straight down
Then why would we hurry to support ourselves?
Some words
Is like a ghost without a court
Drifting along the mood 🤯
According to the frustration 😮💨
According to someone's 🤕 wound,
And as soon as we keep it in mind,
Our hearts will become a court for those ghosts to possessed immediately.
After that, come on.
So we practiced letting something float through.
It's not because it's weak.
Not because of allowing people
But because I started to know
🤍🍃 peace of mind 🤍🍃
More important than picking up every voice to be your own suffering
✍🏻 arbitrary writer. 📖
ในชีวิตประจำวัน เรามักเผชิญกับคำพูดลอยๆ ที่ไม่ชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นการเหน็บแนมหรือด่าลอยๆ ที่เราไม่ได้ถูกพูดกับตัวตรงๆ แต่เรากลับรู้สึกว่ามันเกี่ยวข้องกับเรา เหมือนต้องคอยวิ่งตามจับข้อความที่ลอยอยู่ในอากาศ การรับรู้แบบนี้อาจนำไปสู่ความเครียดและความรู้สึกกังวลโดยไม่จำเป็น จากประสบการณ์ส่วนตัว การเข้าใจว่าคนที่พูดลอยๆ นั้น อาจไม่ได้ตั้งใจสื่อสารตรงๆ แต่แค่ระบายความรู้สึกออกมา ทำให้เราไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบหรือเป็นศาลตัดสินคำพูดเหล่านั้นด้วยตัวเอง เพราะการตีความและยึดติดกับคำพูดเหล่านั้น ก็เปรียบเสมือนเราเปลี่ยนใจเราเองเป็นศาลรับฟังผี ไม่มีข้อยุติที่ชัดเจนและส่งผลให้ความสงบในใจเสียไป วิธีที่ช่วยให้ก้าวผ่านช่วงเวลานี้คือ การฝึกปล่อยวาง ไม่เอาใจไปรองรับคำพูดที่ลอยๆ หรือไม่ชัดเจน เพราะการปล่อยให้คำพูดแบบนั้นผ่านไปเหมือนไหลตามสายลม เป็นการเมตตาต่อตัวเอง ช่วยรักษาความสงบและความสุขของใจมากกว่าการจมอยู่กับความไม่ชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้น การสื่อสารที่แท้จริง คือการพูดตรงๆ และชัดเจน พร้อมรับผิดชอบคำพูดของตนเอง เราควรยึดหลักนี้ในการสื่อสารกับผู้อื่น และถ้าหากเจอคำพูดที่ลอยๆ หรือไม่ชัดเจน ควรตั้งคำถามกับตัวเองว่า เราจำเป็นต้องเอามาเป็นทุกข์หรือสร้างความกังวลไหม เพราะบางทีอาจแค่การระบายของใครสักคน ที่ไม่มีเจตนาเจาะจงถึงเราเลย การปล่อยให้คำพูดลอยมาแล้วไป เป็นแง่คิดที่ช่วยให้เราปลอดภัยทางใจมากขึ้น และลดความเครียดจากคำพูดที่ไม่ได้เจตนาดี ถือเป็นตัวช่วยสำคัญในการรักษาคุณภาพชีวิตจิตใจที่ดี
