" โรคขาดความสุขรุมเร้า "
" โรคขาดความสุข "
คนผู้มีความสุขกับสิ่งเล็กๆน้อยๆ รอบตัวเป็น จะห่างไกลจากโรคนี้ แต่โรคนี้มักไปรุมเร้าผู้ที่อยู่ไม่เป็นสุขได้กับอะไรเลย เห็นคนรอบข้างเป็นสุข ใจก็ร้อนรุ่ม หงุดหงิด หัวเสีย กระวนกระวาย คิดทำลายความสุขเล็กน้อยของผู้อื่น
อาการจะเริ่มทวีคูณและรุมเร้าเพิ่มมากขึ้น เมื่อต้องอยู่ท่ามกลาง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หรือแม้แต่ความเงียบสงบสุขเล็กน้อยของผู้คน แก้เท่าไหร่ก็ไม่หาย หมอเก่งๆยังรักษาไม่ได้ มีเพียงตัวเขาเองที่จะรักษา " โรคขาดความสุข " นี้ให้หายไปได้ ด้วยการค่อยๆทำความเข้าใจในความเป็นไปของธรรมชาติอย่างแท้จริง
ต่อให้จะมีทรัพย์มาก มียศฐาบรรดาศักดิ์สูง แต่ในใจยังไม่เคยเอื้อเฟื้อทางใจ ไม่ชื่นชมยินดีกับใครในเรื่องเล็กๆน้อยๆเป็นก็ยิ่งขาดความสุขซ้ำ โรคขาดความสุขที่ว่านี้เป็นโรคร้ายทางใจ พาลจะไปพาเพื่อนต่างโรคยกขโยงมาอยู่ด้วยเป็นกระพรวน ร่วมขบวนการ โรคที่พ่วงมากับโรคขาดความสุข ก็ได้แก่ โรคอิจฉา โรคริษยา โรคขี้นินทา โรคช่างจับผิดเพ่งเล็ง โรคขี้ระแวง โรคกลัวคนอื่นได้ดี โรคเหล่านี้ถ้าไม่รักษา ยิ่งจะกลายเป็น " โรคขาดความสุขรุมเร้า "
โรคนี้มีชีวิตอยู่ได้นานนะ ไม่ตายเร็ว ไ ม่ป่วยกระเสาะกระแสะทางกาย แต่ก็มีชีวิตอยู่แบบซังกะตาย เพราะทุกข์ตรมในใจตนเองทุกวัน และรู้อะไรมั๊ย ความโชคดีในชีวิตคนเราคืออะไร คำตอบคือ การที่เรามีความสุขมากกว่ามีความทุกข์ในใจ อย่างไรเล่า
เลือกเอานะว่าเราจะเป็น " คนที่มีความสุขไม่ขาดตกบกพร่องในชีวิต " หรือจะเป็นคนที่เป็น " โรคขาดความสุขรุมเร้า " ขอให้คุณผู้อ่านทุกคนมีความสุขได้ง่ายๆจากเรื่องเล็กๆน้อยๆทุกหย่อมหญ้าที่เจอะเจอในแต่ละวันค่ะ🥰
✍🏻นักเขียนตามอำเภอใจ📖
ในชีวิตจริง ผมพบว่าการเผชิญกับโรคขาดความสุขรุมเร้า ไม่ใช่เรื่องแปลกหรือไกลตัวเลย หลายคนต้องเจอกับความรู้สึกอิจฉา หงุดหงิด หรือแม้แต่กระวนกระวายใจเมื่อต้องเห็นคนอื่นมีความสุข ทั้งที่เราก็อยากมีชีวิตที่สงบและมีความสุขเหมือนกัน สิ่งที่ผมเรียนรู้จากประสบการณ์ตรงก็คือ การยอมรับว่าความสุขไม่ได้ต้องมาจากสิ่งใหญ่โตเสมอไป แต่ความสุขเล็กๆ รอบตัว เช่น รอยยิ้มของคนที่รัก หรือการมีเวลาสงบพักผ่อน มันช่วยบรรเทาอาการของ "โรคขาดความสุขรุมเร้า" ได้อย่างไม่น่าเชื่อ ตอนแรกผมก็เหมือนคนที่ป่วยเป็นโรครุมเร้านี้ คือ ชอบเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น คิดว่าความสุขของคนอื่นเป็นภัยและทำให้ใจเราว้าวุ่นมากขึ้น แต่เมื่อเริ่มฝึกตระหนักรู้และทำความเข้าใจกับธรรมชาติของชีวิต และเรียนรู้ที่จะปล่อยวางความคาดหวังและความอิจฉา ความรู้สึกเหล่านั้นก็ค่อยๆ ลดน้อยลง สิ่งสำคัญอีกประการหนึ่งคือการฝึกทำจิตใจให้เอื้อเฟื้อและชื่นชมความสุขเล็กๆ ของผู้อื่น แทนที่จะรู้สึกขัดแย้งหรือแข่งขันกับเขา บ่อยครั้งที่การมีทัศนคติที่เป็นบวก และฝึกเห็นคุณค่าในสิ่งที่เรามี จะช่วยลด "โรคขาดความสุข" ลงจนบางทีแทบไม่รู้สึกว่ามันเป็นปัญหาในชีวิตแล้ว สำหรับใครที่กำลังเผชิญกับอาการเหล่านี้ ลองเริ่มต้นจากการสังเกตตัวเองในช่วงเวลาที่รู้สึกกระวนกระวายหรืออิจฉาว่าเกิดจากอะไร แล้วค่อยๆ ฝึกเปลี่ยนมุมมอง เช่น ทำสมาธิ หายใจลึกๆ หรือหาเวลาทำกิจกรรมที่สร้างความสบายใจให้กับตัวเอง เช่น เดินเล่นในสวน อ่านหนังสือดีๆ หรือพูดคุยเรื่องดีๆ กับเพื่อน สุดท้าย อยากให้ทุกคนรู้ว่า "โรคขาดความสุขรุมเร้า" แม้จะฟังดูเป็นเรื่องยาก แต่ก็มีทางแก้ไขด้วยใจเราเอง และทุกอย่างเริ่มต้นจากความเข้าใจความเป็นไปของธรรมชาติ และการเลือกที่จะมีความสุขกับเรื่องเล็กๆ รอบตัว อย่างที่บทความนี้ได้กล่าวไว้
