โดนแบนEp.2
ต่อจากEp.ที่แล้วตอนนี้เราย้ายไปกลุ่มใหม่ตอนช่วงมัธยมค่ะ และใช่แล้วก็คือกลุ่มเด็กที่ชอบแหกกฎ เรารู้สึกไม่เข้าพวกเลยค่ะเพราะทุกคนมองว่าเราใสมาก เรารู้สึกเหมือนกับไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งเลย และผู้ใหญ่หรือครูก็มองเราเป็นเด็กไม่ดีรวมไปด้วย แล้วคนในกลุ่มก็มีคนที่มีคติกับเด็กใสๆค่ะ เค้าพูดตรงๆออกมาให้คนในกลุ่มรู้ว่าไม่ชอบคนแบบนี้นะ แล้วก็แทบจะไม่คุยกับเราเลย ไม่ค่อยเข้ามาใกล้และมีสีหน้าตลอด จนมีอยู่วันนึงเราใช้คำหยาบในแชทกลุ่มค่ะ(ตอนนั้นอยากให้ถูกยอมรับในกลุ่ม) ซึ่งภาษาที่พิมพ์ออกมาเป็นตัวหนังสือมันไม่รู้อารมณ์ ก็เลยทำให้ทะเลาะกับเพื่อนคนนั้นค่ะเพราะเพื่อนเข้าใจว่าเราด่าเค้า และเราเกือบจะโดนแฟนเค้ามาตบที่โรงเรียนจริงๆ(เพื่อนเป็นทอมนะคะ มีแฟนเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเดียวกัน) แฟนเพื่อนคนนั้นทักมาส่วนตัวจะนัดตบเลยค่ะ🥲 เราทำอะไรไม่ได้ก็เลยร้องไห้ไปฟ้องแม่ คือเรากลัวมากๆ ตัวสั่นไปหมดเลย อีกวันกลุ่มก็เลยแบ่งเป็น 2 ส่วนคนอื่นๆเป็นคนกลางที่อยู่ได้ทั้งสองฝั่งแต่หลักๆตอนทานข้าวจะต้องแยกกันค่ะ
ผ่านมาระยะนึงเราก็โดดเดี่ยวอีกแล้วค่ะ แต่เราไม่ได้แคร์มากแล้วเพราะเรามาโฟกัสที่กิจกรรมโรงเรียนค่ะ เป็นช่วงที่สนุกมากๆเลย แต่ก็ยังทำงานกลุ่มพูดคุยกับเพื่อนได้อยู่ เราได้ไปเห็นกลุ่มเพื่อนเก่ากลุ่มแรกเค้ามีความสุขกันมาก ดูสนุกนะคะเราก็เลยอยากกลับไปเล่นด้วย และตอนนั้นเพื่อนเก่าที่เคยย้ายโรงเรียนไปแล้วกลับมาเรียนค่ะ(เพื่อนคนนี้เป็นกระเลยนะคะ เราอยากมีเพื่อนเพศนี้มากค่ะ เค้าดูสนุก) เราก็เลยตัดสินใจไปขอเข้ากลุ่มอีกทีแต่ว่าเราถูปฏิเสธค่ะ เพื่อนตอบว่าคนเยอะแล้ว🥹 แต่คนในกลุ่มก็เยอะจริงๆนะคะกลุ่มเดียวเต็มใต้ตึกเลย แต่เรามาเห็นทีหลังค่ะว่าเค้าเพิ่มเพื่อนอีกคนเข้าไป เราก็เลยกลับมาคิดถึงตัวเราอีกทีว่าเราเปลี่ยนอะไรไปแล้วรึยัง
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นนานมากๆแล้ว และเราก็เพิ่งมาตกผลึกอะไร ๆได้ในตอนโต เราไม่ได้มีบาดแผลอะไรในเหตุการณ์นี้แต่เรากลับคิดว่าเราไปสร้างบาดแผลอะไรให้เพื่อนหรือใครรึเปล่า เพราะฉะนั้นวันนี้และวันพรุ่งนี้มาใช้ชีวิตให้ดีกันเถอะค่ะ สำหรับใครที่เคยเจอเหตุการณ์นี้ทั้งเป็นผู้กระทำหรือผู้ถูกกระทำมาเล่าเรื่องราวแสดงความคิดเห็นคลายปมในใจ และความคิดเห็นที่ช่วยพัฒนาสังคมกันได้นะคะ
ในประสบการณ์วัยมัธยมที่เล่ามานั้น นอกจากเรื่องความรู้สึกโดดเดี่ยวและการไม่ได้รับการยอมรับจากกลุ่มเพื่อนแล้ว สิ่งที่สำคัญอย่างยิ่งคือการที่เราได้เรียนรู้ที่จะรักษาความเป็นตัวเองและโฟกัสไปที่กิจกรรมที่สร้างสรรค์ อย่างกิจกรรมของโรงเรียนที่ช่วยให้มีความสุข และเชื่อมความสัมพันธ์ใหม่ๆได้แม้ในช่วงเวลาที่รู้สึกท้อ จากประสบการณ์ตรงนี้ สะท้อนให้เห็นว่าการอยู่ในวัยเรียน ซึ่งเต็มไปด้วยความเปลี่ยนแปลงทั้งด้านสังคมและจิตใจ อาจทำให้เราสับสนและรู้สึกถูกแยกออกจากกลุ่ม แต่ก็เป็นโอกาสที่ดีที่ช่วยให้ยกระดับความเข้มแข็งภายในใจตัวเองได้ การที่พยายามฟังเสียงตัวเอง และหากิจกรรมที่ชอบทำ จะช่วยสร้างความมั่นใจและทำให้เรามีพื้นที่ที่สามารถแสดงออกในตัวเองได้มากขึ้น การพูดคุยและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับคนในสังคม ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือผู้ใหญ่ ก็เป็นอีกหนึ่งช่องทางที่ช่วยคลี่คลายความเข้าใจผิด และลดความตึงเครียดลงได้ ด้วยการแชร์ประสบการณ์จริงและความรู้สึก อาจนำไปสู่การสร้างสังคมที่เปิดกว้างและเข้าใจซึ่งกันและกันมากขึ้น สำหรับใครที่เจอเหตุการณ์คล้ายๆกัน หรือรู้สึกว่าไม่ได้รับการยอมรับในกลุ่มเพื่อน อยากให้ลองฝึกยอมรับความแตกต่างของตัวเอง และมองหาเพื่อนที่เข้าใจเราจริงๆ รวมถึงแบ่งปันเรื่องราวนี้กับคนรอบข้างเพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้กันและกัน ในที่สุดความสัมพันธ์ที่ดีและการยอมรับในตัวเองจะช่วยให้ก้าวผ่านช่วงเวลายากลำบากไปได้อย่างมั่นคงและมีความสุขมากขึ้น