รีวิวนิยาย อ่านจบแล้วร้อง “ห๊า!”

ถ้าใครกำลังชั่งใจว่า “ความลับใต้ทะเลสาบ” ของฮิงาชิโนะ เคโงะ ควรอ่านไหม—ขอเสริมจากประสบการณ์หลังปิดเล่มแบบยังค้าง ๆ ใจเล็กน้อยนะคะ (ฟีลอ่านเพลินมาก แต่พอจบแล้วอยากได้อะไร “ตึ้บ” กว่านี้อีกนิด) สิ่งที่ชอบมากคือจังหวะการเล่าแบบนิยายสืบสวนญี่ปุ่นที่ไม่ยืดเยื้อ ค่อย ๆ ปล่อยข้อมูลให้เราต่อภาพเอง เหมาะกับคนที่อยากอ่านแนวสืบสวนแต่ไม่อยากเจอศัพท์ยากหรือรายละเอียดเยอะจนเหนื่อย ภาษาที่แปลมาอ่านลื่นจริง อ่านบนรถ/ก่อนนอนได้แบบไม่สะดุด และด้วยความยาวประมาณ 235 หน้า ทำให้จบได้ไว เหมาะมากสำหรับคนกลับมาเริ่มอ่านนิยายอีกครั้ง โทนเรื่องจะเป็น “คดีประหลาด + ความสัมพันธ์/แนวคิดของกลุ่มคน” มากกว่าสายฆาตกรรมโหด ๆ เลือดสาด ดังนั้นถ้าคุณเป็นสายชอบความดาร์กหนัก ๆ หรือชอบสืบสวนเชิงเทคนิคเยอะ ๆ เล่มนี้อาจให้ความรู้สึกเหมือนอาหารเรียกน้ำย่อย—อร่อยนะ แต่ยังไม่แน่นท้อง (ซึ่งก็แล้วแต่ความคาดหวังของแต่ละคนเลย) ใครเหมาะกับเล่มนี้? - คนที่อยากเริ่มอ่านงานของฮิงาชิโนะ เคโงะแบบไม่กดดัน - คนที่ชอบพล็อตคดีมีเงื่อน แต่เดินเรื่องไว อ่านเพลิน - คนที่อยากได้เล่มพกพาง่าย อ่านจบภายใน 1-2 วัน ทริคอ่านให้สนุกขึ้น (จากคนชอบเผลอเดาเอง): ระหว่างอ่านลองจับ “พฤติกรรมและท่าที” ของกลุ่มผู้ปกครอง/ตัวละครรอง เพราะรายละเอียดเล็ก ๆ พวกนี้เป็นตัวทำงานของเรื่องพอสมควร แล้วพอถึงช่วงเฉลยจะรู้สึกว่า อ๋อ…มันมีให้เห็นมาตลอดเหมือนกัน นอกเรื่องนิดแต่ชอบดีไซน์เล่มนี้มาก ปกสีม่วงกับภาพเรือในทะเลสาบคือเด่นบนชั้นเลย และมีที่คั่นหนังสือลายเข้าชุดกับปก (แถมที่คั่นดีมาก) ฟีลสะสมได้ ใครชอบหนังสือที่งานออกแบบสวย ๆ น่าจะถูกใจ สรุปเสริมของเราคือ “ความลับใต้ทะเลสาบ” อ่านสนุก อ่านง่าย เฉลยหักมุมได้ดี แต่ถ้าคุณตั้งความหวังว่าต้องว้าวสุด ๆ แบบสะใจขั้นสุด อาจต้องปรับความคาดหวังนิดนึงค่ะ อ่านเป็นเล่มอุ่นเครื่องก่อนหยิบเล่มที่หนักขึ้นต่อ—เหมาะมาก