เมื่อได้ลองพิจารณาแนวคิดพีระมิดสามสุขนี้ในชีวิตประจำวัน ผมพบว่าหลายครั้งที่เราติดอยู่กับความสุขประเภทแรก คือความสุขจากกิจกรรมต่างๆ เช่น การช้อปปิ้ง หรือการดูซีรีส์ ซึ่งเป็นความสุขที่เกิดขึ้นชั่วคราวและนับวันจะรู้สึกว่างเปล่าหรือว่างใจบ้างเมื่อกิจกรรมนั้นจบไป จากประสบการณ์ตรง ผมเริ่มเปลี่ยนแนวทางโดยมุ่งเน้นการพัฒนาตัวเอง เช่น การเรียนรู้ทักษะใหม่ๆ การตั้งเป้าหมายส่วนตัว ทำให้ความรู้สึกแห่งความสุขในชีวิตมีความยั่งยืนมากขึ้น และรู้สึกถึงการเติบโตที่ชัดเจน ทุกครั้งที่เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ หรือเห็นพัฒนาการในตัวเอง ก็เหมือนกับว่าได้ปีนขึ้นอีกขั้นในพีระมิดแห่งความสุข ขั้นสุดท้ายที่ผมเห็นว่าเป็นจุดสูงสุดจริงๆ คือการมีส่วนร่วมและสร้างคุณค่าให้กับผู้อื่น การแบ่งปันเวลาหรือความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ กับผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นการให้คำปรึกษา หรือทำอะไรดีๆ เพื่อสังคม มอบความหมายให้กับชีวิตและเติมเต็มใจได้ลึกซึ้งกว่าที่คิด ตอนที่ได้ช่วยเหลือ หรือเห็นรอยยิ้มจากคนอื่น ความรู้สึกสุขที่เกิดขึ้นนั้นไม่สามารถเทียบกับความสุขแบบชั่วคราวได้เลย สิ่งที่ติดใจมากจากแนวคิดนี้คือการที่เราควรเริ่มจากการยอมรับและไม่ปฏิเสธความสุขชั่วคราว แต่ต้องรู้จักก้าวข้ามและพัฒนาขึ้นไปในระดับที่สูงขึ้น เพื่อให้ชีวิตมีความสมดุลและคุณค่ามากขึ้น เพราะที่สุดแล้ว "ความสุขที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การได้มากขึ้น แต่คือการเป็นคนที่ดีกว่า และทำให้ชีวิตมีความหมาย" ผมแนะนำให้ทุกคนลองสำรวจตัวเองว่ากำลังติดอยู่กับความสุขระดับใด และลองตั้งเป้าหมายเล็กๆ ในการก้าวขึ้นสู่พีระมิดแห่งความสุขในแต่ละวัน เพื่อชีวิตที่อิ่มเอมและเติมเต็มอย่างแท้จริง