ขนมพื้นเมืองสุรินทร์

ถ้าใครเสิร์ชหา “ขนมสุรินทร์” แล้วเจอคำว่า “ควยสุรินทร์” ไม่ต้องตกใจนะคะ อันนี้เป็นชื่อขนมพื้นเมืองจริง ๆ (บางบ้านก็เรียกต่างกันนิดหน่อย) หน้าตาจะเป็นขนมทอดกรอบสีน้ำตาลทอง วางเต็มจาน มีทั้งแบบทรงกลมมีรูตรงกลางกับแบบทรงรี ๆ เวลาเพิ่งทอดเสร็จใหม่ ๆ จะหอมมาก กรอบแบบเคี้ยวเพลินสุด ๆ จากที่เคยได้ชิม ขนมชนิดนี้จะเด่นที่ “ความกรอบ” และกลิ่นหอมของแป้ง/กะทิ (แล้วแต่สูตรของแต่ละบ้าน) รสจะออกหวานอ่อน ๆ ไม่หวานจัด เหมาะกับคนที่ชอบขนมกินเล่นระหว่างวัน หรือซื้อเป็นของฝาก เพราะหยิบกินง่าย ไม่เลอะมือมาก วิธีกินที่เราชอบคือกินคู่กับชา กาแฟ หรือโกโก้ร้อน ๆ ตัดความมันจากของทอดได้ดี ถ้าเป็นช่วงบ่าย ๆ ที่อยากได้ของกรุบกรอบแทนขนมถุง ขนมพื้นเมืองสุรินทร์ตอบโจทย์มาก โดยเฉพาะชิ้นที่บาง ๆ จะกรอบกว่าพิเศษ เคล็ดลับเลือกซื้อ (อิงจากประสบการณ์ส่วนตัว): - เลือกสีที่ออกน้ำตาลทองสม่ำเสมอ จะกรอบกำลังดีและไม่มีกลิ่นไหม้ - ถ้าเจอแบบที่มีรูตรงกลาง แป้งมักจะสุกทั่วถึง กินแล้วกรอบนาน - ลองเขย่าถุงเบา ๆ ถ้าได้ยินเสียงกรอบ ๆ และชิ้นไม่ดูชื้น แปลว่าใหม่และไม่อมน้ำมัน การเก็บรักษาให้กรอบนาน: พอกลับบ้านให้ย้ายใส่กล่อง/ถุงซิปล็อก แล้วใส่ทิชชูซับความมันไว้ด้านล่างเล็กน้อย ถ้าชื้นสามารถอุ่นเตาอบ/หม้อทอดลมร้อนประมาณ 160°C สัก 2–4 นาที ความกรอบจะกลับมาใกล้เคียงตอนทอดใหม่ ๆ หลายคนอาจสงสัยว่าเกี่ยวกับ “ขนมภาคใต้” ไหม—ส่วนตัวมองว่าโทนขนมไทยทอดกรอบมีคล้ายกันหลายภาค แต่ตัวนี้เป็นเอกลักษณ์ของสุรินทร์จริง ๆ ถ้าได้ไปเที่ยวตลาดท้องถิ่น แนะนำให้ลองซื้อแบบทำสด จะได้สัมผัสความกรอบหอมแบบเต็ม ๆ และถ่ายรูปออกมาสีทองสวยมากค่ะ