บทที่ ๖ : ผิวน้ำไหว... ใจแอบยิ้ม
"เมื่อก่อนเม้งทำได้แค่แอบมองหลินเดินผ่านโต๊ะลังไม้ทุกวัน... ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้มานั่งสบตากับหลินตรง ๆ แบบนี้ เม้งเหมือนฝันไปเลย"
หลายครั้งที่ความรู้สึกดีๆ เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ โดยที่เราอาจไม่ทันได้ตั้งตัว เช่นเดียวกับเรื่องราวของเม้งที่แอบมองหลินผ่านโต๊ะลังไม้ทุกวันจนกลายเป็นความรู้สึกพิเศษที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นจากความไม่กล้าตรงไปตรงมา สิ่งหนึ่งที่ผมเข้าใจจากเรื่องนี้คือความงดงามของความสัมพันธ์ที่ไม่ได้เริ่มต้นด้วยคำพูดหรือการกระทำใหญ่โต แต่มักเริ่มจากสายตาที่สบกันหรือช่วงเวลาสั้นๆ ที่สร้างความทรงจำลึกซึ้งในใจเรา บางครั้งแค่การสบตาตรงๆ ก็ทำให้หัวใจเต้นแรงและคิดว่าเหมือนฝัน ประสบการณ์ส่วนตัวที่มีความรู้สึกเช่นเดียวกับเม้ง คือการเฝ้ามองใครสักคนแต่ไม่กล้าบอก ยิ่งเวลาผ่านไปเราจะรู้สึกว่าความรู้สึกนั้นมีคุณค่ามากขึ้น แม้จะไม่มีคำพูดใดๆ ก็ตาม เรื่องราวผิวน้ำไหวในชีวิตประจำวัน เช่น สวนสัดวัดที่เต็มไปด้วยธรรมชาติหรือแม้แต่การนั่งอยู่ใกล้กับใครสักคนที่เราชื่นชอบ ก็สามารถเป็นช่วงเวลาที่ทำให้ใจเรายิ้มได้ ผมเชื่อว่าความรักแบบนี้คือความรักที่แท้จริงที่ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ แค่การมีช่วงเวลาที่ได้สบตาหรือรู้สึกถึงการมีอยู่ของกันและกัน ก็เพียงพอที่จะทำให้เราเข้าใจความหมายของความรักและความสุขที่เรียบง่ายในชีวิตประจำวันได้อย่างลึกซึ้ง
สิ้นประโยคสารภาพความนึกคิดของหลิน ทั้งสระน้ำก็กลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง แต่ทว่าคราวนี้มันกลับเป็นความเงียบที่อบอวลไปด้วยความหวานจนล้นอก ทั้งสองคนไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใดต่อกันอีก มีเพียงรอยยิ้มกว้างที่แต้มอยู่บนใบหน้าของคนทั้งคู่ หลินยังคงนั่งมองตรงไปข้างหน้าซ่อนความใจสั่นปนเขินอาย ส่วนเม้งก็เอาแต่นั่งตั่งตะแคงข้าง จ้องมองเสี้ยวหน้าด้านข้างอันงดงามของหลินด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความสุข โลกทั้งใบในเวลานั้นเหมือนจะหยุดหมุน และย่อส่วนเหลือเพียงแค่เขาสองคนกลางสระน้ำเขาดินแห่งนี้ เมื่อเต็มอิ่มกับความหวานกลางผิวน้ำแล้ว ทั้งคู่จึงพากันขึ้นมาจากเรือจักรยานน้ำ เม้งชวนหลินเดินทอดน่องไปตามทางเดินร่มรื่นภายใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ชวนกันดูนกชมนกชมไม้ไปเรื่อย ๆ อย่างไม่เร่งรีบ ระหว่างเดิน ทั้งสองคนยังคงรักษากิริยาเว้นระยะห่างไม่ให้แนบชิดกันจนเกินงามตามประสาหนุ่มสาวในยุคนั้น ทว่าในจังหวะที่ก้าวเดินไปพร้อม ๆ กัน บ่อยครั้งที่ต้นแขนหรือหลังมือของทั้งคู่แอบเฉียดกรายมาสัมผัสกันเบา ๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นเพียงความบังเอิญเล็ก ๆ ทว่ากลับส่งกระแสความอบอุ่นแล่นพล่านเข้าไปถึงในหัวใจ เม้งแอบอมยิ้มหัวใจพองโตอย่างมีความสุขระคนตื่นเต้น เพราะสำหรับไอ้หนุ่มสะพานหันแล้ว เพียงแค่สัมผัสแผ่วเบาในจังหวะก้าวเดินแค่นี้... ก็เป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวันเดตของเขาแล้ว