บทที่ ๙ : แก้มที่แนบหลัง และมือที่กุมแน่นในคืนสุดท้าย...

บทที่ ๙ : ความรักที่เอาชนะเวลา. และระยะทาง หลังผ่านพ้นคืนวันอันแสนหวานที่พัทยา ทั้งคู่ต้องก้าวกลับสู่โลกแห่งความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง หลินเปิดเผยการตัดสินใจครั้งสำคัญต่อเม้งด้วยความหนักแน่น บริษัทที่เธอทำงานอยู่กำลังขยายตัวไปยังประเทศจีนและต้องการคนไปช่วยงาน เธอจึงสมัครเพื่อชิงโอกาสนั้น แม้ต้องเผชิญกับคู่แข่งที่พกวุฒิปริญญาตรีมาเต็มกระเป๋า แต่หลินกลับมั่นใจในอาวุธเพียงอย่างเดียวที่เธอมี... นั่นคือภาษาแต้จิ๋วที่เป็นหัวใจสำคัญในการสื่อสาร ณ ดินแดนนั้น "หลินไม่ได้ไปเพื่อเที่ยวเล่นนะเม้ง แต่รายได้ที่เพิ่มขึ้นห้าเท่า บวกกับค่าเช่าบ้านและค่าเดินทาง... มันคือโอกาสเดียวที่จะทำให้หลินสร้างบ้านให้พ่อแม่ที่ราชบุรีได้สมเกียรติอย่างที่ตั้งใจไว้" หลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อยแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว เม้งฟังด้วยความเคารพในอุดมการณ์ของหญิงสาว เขาพยายามคลายความตึงเครียดด้วยรอยยิ้มและคำหยอกล้อตามนิสัยก่อนจะแกล้งถามขึ้นว่า "หน้าตาอย่างนี้ เขาจะให้ขึ้นเครื่องบินด้วยเหรอ" หลินทำหน้ามุ่ยใส่ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เม้งจึงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูทีเล่นทีจริงแต่แฝงความหวงเอาไว้ลึกๆ "อย่าไปถูกใจไต้ก๋งที่นู่นเข้าละกัน" หลินมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก เธอแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ ว่า "ไปนานๆ แบบนี้ จะมีคนคิดถึงบ้างไหมเนี่ย..." เม้งได้แต่ยิ้มละไม ปล่อยให้ความรู้สึกลึกซึ้งนั้นไหลผ่านไปในสายลมด้วยความเชื่อมั่นในหัวใจของกันและกัน

ไม่กี่วันต่อมา ข่าวดีก็มาถึง... หลินได้รับการคัดเลือกให้ไปทำงานที่ประเทศจีนด้วยความสามารถที่เหนือกว่าใคร เม้งตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไม่ไปส่งหลินที่สนามบินในวันเดินทาง เขาเลือกที่จะกลับไปนั่งทำงานที่โต๊ะลังไม้คู่ใจที่สะพานหันตามปกติ เพื่อให้หลินได้ก้าวออกจากประเทศอย่างไร้ภาระผูกพันทางอารมณ์ และมุ่งสู่ความสำเร็จนั้นได้อย่างเต็มภาคภูมิ คำสัญญาของทั้งคู่ถูกตอกย้ำไว้อย่างหนักแน่น เม้งรู้ดีว่าการจากลาครั้งนี้ยาวนานกว่าครั้งไหน และมันคือบททดสอบสุดท้ายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขา... บททดสอบที่ชื่อว่า 'เวลาและระยะทาง' ภายในร้านเชอแตมที่สยามเซ็นเตอร์ แสงไฟสลัวสีส้มส่องกระทบใบหน้าของเม้งและหลิน เสียงดนตรีโฟล์คซองจังหวะช้าๆ คลอเบาๆ ไปกับบรรยากาศยามค่ำคืน บนโต๊ะมีเพียงแก้วน้ำส้มและจานผลไม้รวมวางไว้ ต่างคนต่างหยิบกินตามประสา ไม่มีการประดิดประดอยป้อนกันให้ดูเลี่ยน แต่ความเงียบที่อบอวลนั้นกลับเสียงดังยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ ในใจต่างรู้ดีว่านี่คือการนับถอยหลัง เม้งจ้องมองใบหน้าของหลินอยู่นาน สายตานั้นไม่มีความเกรงใจเหลืออยู่ มีเพียงความโหยหาที่ลึกซึ้ง หลินที่ก้มหน้าหยิบผลไม้เข้าปากเริ่มทำตัวไม่ถูก เธอจ้องเม้งบ้าง สลับกับมองไปรอบร้านแก้เขิน ก่อนจะตัดสินใจพูดทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงขี้เล่น: "จ้องอยู่ได้... หน้าหลินเป็นน้ำแข็ง ละลายไปหมดแล้วมั้ง" เม้งไม่ได้หลบสายตา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างมีความสุข "ก็หลินจะไปตั้งหลายปี... เม้งกลัวลืมหน้า เลยอยากขอนั่งมองนานๆ หน่อย" เม้งค่อยๆ หยิบภาพถ่ายขาวดำหน้าตรงขนาด 2 นิ้วที่เตรียมไว้ออกมาส่งให้หลิน ทั้งสองมือสบตากันอย่างมีความหมาย หลินรับรูปนั้นมาแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว "ขอบใจนะเม้ง..." ก่อนที่เธอจะหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนที่เธอพกติดตัวส่งให้เม้งเป็นการแลกเปลี่ยน ในจังหวะที่มือของทั้งคู่สัมผัสกัน เม้งไม่ได้ปล่อยผ่านไปเหมือนทุกครั้ง เขาถือโอกาสกุมมือหลินเอาไว้แน่น แววตาที่จ้องมองมานั้นมั่นคงและหนักแน่น ราวกับจะบอกว่าไม่ว่าเธอจะไปไกลแค่ไหน ใจของเขาจะยังคงอยู่ที่เดิม... ที่สะพานหันแห่งนี้