จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมค้นพบว่าการมีความตระหนักรู้ในเรื่องของมิติเวลาและการเปลี่ยนแปลงร่างกายที่เกิดขึ้นตามวัยเป็นสิ่งสำคัญมาก ตอนเด็กหนึ่งวันเหมือนช้ามาก เพราะความตื่นเต้นและการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ แต่เมื่อเติบโตขึ้น การใช้เวลาเหมือนหมดไปเร็วขึ้นจนแทบรู้ตัวไม่ได้ ผมถึงกับต้องปรับ mindset ตัวเองใหม่ให้เลิกใช้คำว่า “เดี๋ยวก่อน” กับสิ่งที่สำคัญในชีวิต เช่น การดูแลสุขภาพ การใช้เวลาอยู่กับคนรัก หรือการพัฒนาตนเอง เพราะถ้ายังผลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆ ก็อาจเหลือแต่ความรู้สึกเสียดายในภายหลัง อีกสิ่งที่ช่วยได้คือการวางแผนและตั้งเป้าหมายชีวิตที่ชัดเจน เพื่อให้เรารู้ว่าสิ่งไหนสำคัญและควรรีบลงมือทำทันที ผมแนะนำให้ลองจดบันทึกวันละนิด เก็บบันทึกความทรงจำและตั้งเป้าหมายเล็กๆ เพื่อสร้างความรู้สึกตัวและการมีส่วนร่วมกับชีวิตในทุกช่วงของวัน การฝึกฝนความตระหนักรู้นี้เหมือนกับการฝึกโยคะ หรือการทำสมาธิ ที่ช่วยให้เรารู้ใจตัวเองมากขึ้น มองเห็นคุณค่าของแต่ละช่วงเวลาที่ผ่านไป และรู้จักใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ไม่ปล่อยให้เสียเวลาเปล่า เพราะวันเวลาที่ผ่านไปไม่สามารถย้อนคืนมาได้ สรุปคือ หากเราเริ่มปรับมุมมองตั้งแต่วันนี้ ให้เห็นคุณค่าของเวลาที่มีและใช้ชีวิตอย่างไม่เสียดายในภายหลัง จะช่วยให้เรามีความสุขมากขึ้นและรู้สึกว่าชีวิตมีความหมายจริงๆ