อยากเลิกกับแฟนเพราะเหนื่อย?
พี่ๆสามารถไปอ่านเนื้อๆได้ที่***เลยนะคะ หนูอายุ20ค่ะ เป็นเด็กมหาลัย อยู่กับแฟน ขอเกริ่นก่อนนะคะ หนูทำงานparttimeตั้งแต่อายุ16ค่ะ เจอกับแฟนในที่ทำงานตอนนั้นค่ะ แฟนอายุมากกว่า2ปีค่ะ คบกันมา2-3ปีแล้วค่ะ หลังๆมาหนูรู้สึกเหนื่อยค่ะ ขอบอกก่อนนะคะ ว่าแฟนหนูซัพพอร์ตเก่งมากๆเรื่องความรู้สึกค่ะอยากไปไหนก็จะพาไป อยากกินอะไรก็จะพาไปกินค่ะ แต่ ส่วนใหญ่หนูเป็นคนจ่ายค่ะ หนูไม่ติดเรื่องเป็นคนจ่ายนะคะ แต่ที่รู้สึกเหนื่อยมันมาจากตรงนี้ค่ะ*****หนูเรียนไปด้วย ทำงานไปด้วย เลยค่อนข้างเหนื่อยค่ะ และอยากอยู่กับคนที่ทำให้สบายใจค่ะ แต่เเฟนหนูไม่ทำงานค่ะ พอหนูบอกให้ไปหางานทำ เค้าบอกรอนู่นรอนี่ ต้องรอเวลาตลอดเลยค่ะ เวลาหนูตื่นไปเรียนไปทำงานเค้านอนค่ะ แต่เวลาหนูนอนเค้าตื่นค่ะ😭 หนูไม่รู้ว่าควรอธิบายอะไรดี
ขออีกหน่อยนะคะ*** หนูเคยบอกเลิกไปแล้วค่ะ แต่หนูรักเค้าค่ะ ทำใจไม่ได้ อีกอย่างเค้าไม่มีอะไรเลยค่ะ หนูอยู่เชียงใหม่ บ้านเค้าอยู่กรุงเทพ เเล้วเค้าไม่มีอะไรมาเลยค่ะ หนูก็บอกให้เค้าทำงาน คำตอบก็ตามที่เล่่าไปเลยค่ะ เค้าบอกว่าถ้าเลิกกัน เค้าก็จะไปเรื่อยๆไม่กลับบ้าน หนูก็เลยไม่กล้าเลิก หนูคิดมากว่าเค้าจะไปอยู่ที่ไหน อยู่ยังไงค่ะ หนูโทษตัวเองซ้ำๆที่ใจไม่แข็งสักที มีเค้าอยู่หนูก็รู้สึกเหนื่อยค่ะ แต่ตอนจะเลิกหนูก็ไม่กล้าเลิดจากเหตุที่บอกค่ะ พี่ๆเเนะนำหนูทีได้ไหมคะ😭😭
ถ้าคุณกำลังคิดว่า “อยากเลิกกับแฟนเพราะเหนื่อย” โดยเฉพาะในช่วงที่เราเป็นนักศึกษา ต้องเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย แล้วอีกฝ่ายไม่ช่วยรับผิดชอบอะไรเลย ความเหนื่อยมันไม่ใช่แค่เรื่องเงินนะคะ แต่มันคือความรู้สึกว่าเราต้อง “แบก” ความสัมพันธ์อยู่คนเดียว สิ่งที่ฉันอยากชวนเช็กก่อนตัดสินใจ คือแยกให้ชัดว่า “เหนื่อยชั่วคราว” หรือ “เหนื่อยเพราะไม่แฟร์” - เหนื่อยชั่วคราว: มีปัญหาเฉพาะช่วง เช่น ตกงานชั่วคราว แต่เขาพยายามหาทางแก้ พูดคุยชัดเจน และยังช่วยในทางอื่น - เหนื่อยเพราะไม่แฟร์: คุณจ่ายเป็นหลัก ดูแลเป็นหลัก ขอให้ปรับก็ผลัดไปเรื่อยๆ และคุณเริ่มรู้สึกไม่สบายใจมากกว่าสบายใจ ลองใช้ 7 สัญญาณนี้เป็นตัวช่วยตัดสินใจค่ะ 1) พูดเรื่องงาน/อนาคตแล้วได้คำตอบแบบ “รอก่อน” ตลอด แต่ไม่มีแผนและไม่มีเดดไลน์ 2) จังหวะชีวิตสวนกันจนแทบไม่เป็นคู่รัก (คุณตื่นเรียน/ทำงาน เขานอน คุณนอนเขาตื่น) และเขาไม่พยายามปรับ 3) ค่าใช้จ่ายไม่ใช่แค่ “คุณจ่าย” แต่กลายเป็น “หน้าที่คุณ” โดยอัตโนมัติ 4) คุณรู้สึกผิดแทนเขาเสมอ เช่น กลัวเขาไม่มีที่ไป กลัวเขาลำบาก จนคุณไม่กล้าเลือกตัวเอง 5) เวลาคุณขอความร่วมมือ เขาไม่ทำจริง หรือทำแป๊บเดียวแล้วกลับไปเหมือนเดิม 6) คุณเริ่มเหนื่อยล้า เครียด เรียน/งานเสีย แต่ความสัมพันธ์ไม่ช่วยพยุงคุณ 7) คุณต้องคอยปลอบ/รับมือคำพูดกดดัน เช่น “ถ้าเลิกกันจะไปเรื่อยๆ” ซึ่งทำให้คุณรู้สึกถูกผูกมัด ถ้าจะลองคุยครั้งสุดท้าย แนะนำคุยแบบ “ขอบเขต + เดดไลน์” ให้ชัดค่ะ (ไม่ต้องดราม่า แต่ชัดเจน) - ตกลงเรื่องเงิน: เดือนนี้หารเท่าไหร่ ใครรับค่าอะไรบ้าง - ตกลงเรื่องงาน: ภายในกี่สัปดาห์ต้องสมัครงานกี่ที่ ส่งหลักฐานการสมัครได้ไหม - ตกลงเรื่องการใช้ชีวิต: เวลาเจอกัน เวลานอนอย่างน้อยควรทับกันกี่วัน/สัปดาห์ - ถ้าไม่ทำตามข้อตกลง: คุณจะถอยออกมาอยู่คนเดียว/ยุติความสัมพันธ์ อีกเรื่องสำคัญมาก: อย่าให้ “ความกลัวว่าเขาจะไม่มีที่ไป” เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้คุณอยู่ต่อค่ะ คุณไม่ใช่ผู้ปกครองของเขา เขาเป็นผู้ใหญ่และต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ถ้าเขาพูดเชิงข่มขู่หรือทำให้คุณรู้สึกผิด แนะนำตั้งขอบเขตทันที เช่น “เราห่วง แต่เราไม่สามารถรับผิดชอบชีวิตเธอแทนได้ ถ้าจะกลับบ้าน/ติดต่อครอบครัวให้ช่วย เราช่วยประสานได้เท่าที่เหมาะสม” ถ้าตัดสินใจเลิก ให้เลิกแบบปลอดภัยและชัดเจน: - เลือกคุยในที่ปลอดภัย หรือมีเพื่อนอยู่ใกล้ๆ - เก็บของ/เรื่องเงินให้ชัดก่อน (ของใครของมัน ค่าใช้จ่ายค้างอะไรไหม) - บอกประโยคสั้นๆ ไม่เปิดพื้นที่ต่อรองยาว เช่น “เราตัดสินใจแล้วว่าขอจบความสัมพันธ์ เราจะย้ายออก/ให้เธอย้ายออกภายใน…วัน” สุดท้าย ถามตัวเองตรงๆ ค่ะ: ถ้าอีก 6 เดือนข้างหน้าเขายังไม่ทำงาน ยังใช้ชีวิตเดิม คุณจะทนไหวไหม? ความรักที่ทำให้เราเหนื่อยจนเสียตัวตน มันอาจไม่ใช่ความรักที่ควรแลกค่ะ
เลิกค่ะ เอาอนาคตตัวเองก่อน ถ้าเขาฉุดชีวิตขนาดนี้ ก็ปล่อยเขาไปนอนข้างถนน เผื่อจะพาตัวเองไปตั้งใจหาเงินสักที