イライラした恩知らずの人々はお金を求めるのが好きです

การที่เราต้องเจอกับคนที่ชอบขอเงินโดยไม่รับผิดชอบตัวเองบ่อยๆ นั้น เป็นปัญหาที่หลายคนเจอบ่อยเหมือนกันครับ บางครั้งเราก็รู้สึกรำคาญและเหนื่อยใจที่ต้องคอยสนับสนุนหรือช่วยเหลือคนกลุ่มนี้โดยที่พวกเขากลับไม่รู้จักเห็นคุณค่าหรือรู้จักขอบคุณ สิ่งสำคัญคือการมีสามัญสำนึกว่าทุกคนควรรับผิดชอบชีวิตตัวเองก่อน แล้วค่อยขอความช่วยเหลือในยามจำเป็นจริงๆ ไม่ใช่ปล่อยให้ชีวิตตกอยู่ในสถานะที่ต้องเป็นภาระคนอื่นอยู่ตลอด ผมเองเคยประสบกับสถานการณ์ที่คนในครอบครัวขอเงินตลอดโดยไม่พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง นั่นทำให้ผมได้เรียนรู้ว่าการช่วยเหลือแต่ต้องยึดหลักการที่ว่าเป็นการช่วยเหลือเพื่อให้เขาลุกขึ้นได้ ไม่ใช่ช่วยแบบให้เขาเกาะกินจนกลายเป็นสัมพเวสีที่หากินบนความช่วยเหลือของคนอื่นเหมือนในบทความนี้ที่เรียกคนกลุ่มนั้นว่า 'สัมพเวสีขอส่วนบุญ' ซึ่งเป็นคำที่ตรงใจมาก การปลูกฝังนิสัยให้คนรอบข้างและลูกหลานรู้จักการรับผิดชอบตัวเอง มีสามัญสำนึกในการใช้ชีวิต และไม่เป็นคนที่เนรคุณถือเป็นเรื่องสำคัญ การเลี้ยงตัวเองให้รอด ความเข้าใจในเรื่องบุญคุณและการตอบแทนบุญคุณอย่างถูกต้อง จะช่วยหลีกเลี่ยงปัญหาสัมพเวสีในครอบครัวหรือสังคมได้มากทีเดียว สิ่งที่ได้จากประสบการณ์คือการตั้งขอบเขตในการช่วยเหลือ และการสื่อสารอย่างตรงไปตรงมาเพื่อกระตุ้นให้คนที่พึ่งพิงรู้จักเปลี่ยนแปลงตัวเอง ไม่ใช่หวังพึ่งตลอดเวลา ดังนั้นคำเตือนในบทความนี้ถือว่ามีคุณค่า และหวังว่าทุกคนจะนำไปใช้คิดและปรับวิธีรับมือกับคนที่เนรคุณอย่างเหมาะสมครับ