กรัณฑ์|ป๋อจ้าน

อรุณ: ขอโทษนะครับ อยากจะรู้ว่าน้องคนนั้นเขาเป็นใครใช่เด็กในร้านรึเปล่าครับ?

พนักงาน: น้องคนนั้น?

อรุณ: คนที่รีบวิ่งออกไปจากร้านเมื่อกี้ พอดีเขาทำชุดผมเลอะ

พนักงาน: อ่อ น้องกรัน

พนักงาน: พอดีว่ามีคนมาบอกน้องว่าแม่น้องเสียชีวิตค่ะ ความจริงโทรเข้ามาทางร้านแล้วแต่ว่าสายมันซ้อน

อรุณ: ถ้าอย่างงั้นขอช่องทางติดต่อได้ไหมครับ

พนักงาน: คือว่าน้องกรันไม่มีโทรศัพท์ค่ะ มีอะไรฝากทางร้านไว้ก็ได้นะคะ

อรุณ: ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก

.

.

.

ขิง: มึงไปไหนมา?

อรุณ: กูไปเจอใครคนหนึ่งมา

ขิง: ใครคนหนึ่ง?

ขิง: ใครวะสนใจเด็กใหม่อีกแล้ว? หรือยังไง? อยากดูแลใครอีกละคะคุณหยาดอรุณ

อรุณ: ประมาณนั้น คนนี้ต่างจากคนอื่น

ขิง: ยังไง?

อรุณ: ไม่รู้ว่ะ แต่ชีวิตเขาเหมือนจะน่าสงสารมากๆเลยนะตอนนี้

ขิง: มึงตามเขาไปหรอ?

อรุณ: อืม

ขิง:…

.

.

.

ไกรสร (พ่ออรุณ): ทำไมมาประชุมสาย?

อรุณ: เรื่องของผม

ไกรสร: เด็กนี่!

อรุณ: คุณ

ไกรสร: หื้ม?

อรุณ: คุณว่าคนเราจะตกหลุมรักใครคนนึงในแว๊บแรกที่เห็นไหม?

ไกรสร: ยังไงนะ เจอใครถูกใจอีก

อรุณ: ไม่รู้จักแต่เขาดูน่าสงสารมากเลย

ไกรสร: แล้วไง เป็นไงบ้าง?

อรุณ: ก็น่าสงสาร ไม่มีเงิน แม่ก็ดันมาเสียชีวิต เขาคงรีบไม่ทันดูเลยชนผมเข้า

ไกรสร: เด็กเก่าคุณรึเปล่า?

อรุณ: ไม่ ไม่ใช่ หรือเพราะเขาน่าสงสาร เขาเลยน่าสนใจกว่าคนอื่น

.

.

.

กรันก้มลงมองเงินให้มือที่มีเพียงสามสิบบาท ตอนนี้เขามีเงินเพียงแค่สามสิบบาทและน้ำฝนเพียงขวดเดียวที่อยู่ในมือ กรันทำได้แค่กำเงินไว้แน่นและออกเดินไปตามถนนเพื่อจะไปทำงานที่ร้านคาเฟ่ที่ห่างออกไปประมาณสามกิโลเมตร

ปัก!

กรัน: "โอ๊ย!"

"เดินยังไงวะ!"

กรัน: "ขอโทษครับ"

กรัน: "คุณเจ็บตรงไหนไหมครับ?"

"อย่ามาจับชุดฉัน แพงขนาดนี้มีปัญญาชดใช้ไหม!"

กรัน: "ผม…ผมไม่มีปัญญาจะชดใช้หรอกครับ"

"ชุดนี้ราคาสามหมื่นเพราะแกแท้ๆเลย ฉันต้องไปคุยงานต่อด้วย แกรู้ไหมว่ามันสำคัญแค่ไหน ห้ะ!"

"จนแล้วไม่รู้จักระวังทำคนอื่นเขาเดือดร้อน!"

อรุณ: "สามหมื่นใช่ไหม?"

"เออ! จนขนาดนี้จะมีปัญญาคืนฉันไหมก็ไม่รู้ดูจากการแต่งตัวแล้วคงจะไม่มี!"

อรุณ: "เอาเลขบัญชีมา"

"อย่ามาทำตัวเป็นคนดีหน่อยเลยคุณ จะเอาตัวเองมายุ่งทำไม จ่ายแทนงั้นเหรอ?"

อรุณ: เอามา!

.

.

.

อรุณ: "ทานข้าวสิ"

กรัน: "ขอบคุณนะครับ" มือหนายกขึ้นไหว้ขอบคุณทำเอาอรุณถึงกับทำตัวไม่ถูก จึงได้รีบยกมือไหว้กลับ

อรุณ: "อย่าไหว้ฉันเดี๋ยวอายุสั้น"

อรุณ: "กินสิเดี๋ยวก็เย็นหรอก"

กรัน: "ผะ…ผม"

อรุณ: "ไม่ต้องเกรงใจกินเถอะเดี๋ยวก็เป็นลมตายกันพอดี"

กรัน: "คุณทำแบบนี้ทำไมครับ?"

อรุณ: "ตอนนี้นายทำงานอะไรอยู่?"

กรัน: "ผมไม่มีงานประจำครับ"

อรุณ: "นายชื่ออะไร?"

กรัน: "กรันครับ"

อรุณ: "ชื่อจริงล่ะ?"

กรัน: "กรัณฑ์ ญาณพัฒน์" ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคนตรงหน้าจะอยากรู้ชื่อจริงไปเพื่ออะไร

อรุณ: "หยาดอรุณ จิตติพัฒน์"

อรุณ: "เรียกอรุณเฉยๆก็ได้" กรันเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าใบหน้าคมจ้องมองใบหน้าสวยนั้นอย่างไม่เข้าใจ

อรุณ: "นี่โทรศัพท์ของฉัน ฉันให้นาย ฉันสมัครไลน์ใหม่ให้แล้ว"

พรึบ!

กรัน: "เดี๋ยวครับ!"

อรุณ: "ฉันให้นายเพราะฉันเต็มใจให้ ไม่ได้หวังผลตอบแทน แต่ถ้านายอยากตอบแทนจริงๆจะมาเป็นคนขับรถให้ฉันก็ได้ แต่มีข้อแม้คือนายต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านของฉัน"

กรัน: "ทำไมคุณถึงยื่นมือเข้ามาช่วยผมทั้งๆที่เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน"

อรุณ: "ฉันชอบนาย"

กรัน:…

.

.

.

อรุณ: หมาวัดไม่เหมาะกับนายหรอก

กรัน:แล้วแบบไหนที่เรียกว่าเหมาะครับ

อรุณ: เป็นหมาของฉันไง

#ป๋อจ้าน #ฟิคป๋อจ้าน #แนะนําฟิคป๋อจ้าน #แฟนฟิคป๋อจ้าน