I travel in the middle of people.

บางวันฉันออกจากบ้านไปเจอคนเยอะมาก ทั้งบนถนน รถไฟฟ้า ที่ทำงาน หรือคาเฟ่ที่คนแน่นๆ แต่ความรู้สึกกลับเหมือน “ฉันเดินหลงทางอยู่กลางผู้คน” ทั้งที่ไม่ได้หลงทางจริงๆ แค่ใจมันหลง…หลงอยู่ในความคิดตัวเอง ความสับสนวุ่นวายมันมาแบบเงียบๆ ตอนที่เราพยายามเข้ากับทุกอย่างให้ได้ พยายามยิ้ม พยายามตอบแชต พยายามดูไม่เหนื่อย ทั้งที่ข้างในเหมือนมีเสียงดังตลอดเวลา ยิ่งคนเยอะ ยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยว บางครั้งฉันเดินผ่านฝูงชนแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่เงาคนหนึ่ง ไม่มีใครเห็นจริงๆ สิ่งที่ทำให้ฉันเริ่มจัดระเบียบความรู้สึกได้ คือยอมรับก่อนว่า “การอยู่คนเดียวหลังจากเจอผู้คนมากมาย” ไม่ได้แปลว่าเราแพ้หรือไม่มีใคร แต่มันคือช่วงพักของใจ ฉันเลยลองทำ 4 อย่างเล็กๆ ที่ช่วยได้เวลารู้สึกหลงทาง 1) ตั้งจุดหมายเล็กๆ ระหว่างวัน: ไม่ต้องคิดไกล แค่ตั้งว่าอีก 10 นาทีจะทำอะไร เช่น เดินไปซื้อน้ำ นั่งพักหายใจ 5 รอบ หรือฟังเพลง 1 เพลงให้จบ จุดหมายเล็กๆ ช่วยดึงใจกลับมาอยู่กับปัจจุบัน 2) สังเกตตัวเองแบบไม่ตัดสิน: ฉันจะถามตัวเองเบาๆ ว่า “ตอนนี้เหนื่อยไหม กลัวไหม หรือแค่ล้า” บางทีความรู้สึกหลงทางเกิดจากพักน้อย กินไม่ตรงเวลา หรือแบกความคาดหวังมากไป 3) ลดเสียงรบกวนสักนิด: ถ้าข้างนอกวุ่นวาย ฉันจะลดสิ่งกระตุ้น เช่น ปิดแจ้งเตือนสักชั่วโมง หรือใส่หูฟังแบบไม่เปิดเพลง แค่ให้โลกเงียบลงหน่อย ใจจะค่อยๆ ชัดขึ้น 4) ทำพิธีกรรมก่อนกลับบ้าน: ตอนกลับมาอยู่คนเดียว ฉันจะทำอะไรซ้ำๆ เพื่อบอกสมองว่า “ถึงที่ปลอดภัยแล้ว” เช่น อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า เปิดไฟสีอุ่นๆ แล้วเขียน 3 บรรทัดว่า วันนี้เจออะไร รู้สึกอะไร และอยากปล่อยอะไรทิ้ง ฉันยังมีวันที่เดินหลงทางอยู่กลางผู้คนเหมือนเดิม แต่ต่างกันตรงที่ฉันเริ่มรู้ทางกลับมาหาตัวเองได้เร็วขึ้น และพอเรากลับมาอยู่คนเดียว เราไม่ได้โดดเดี่ยวเสมอไป—บางทีมันคือช่วงที่เราได้ยินเสียงของตัวเองชัดที่สุด