เอาให้ครบจบที่นี่ก็พอแล้วน ท่าเจอก็ยินดี ท่าไม่เจอก็หาไปเรื่อยๆแล้วกัน

อย่าลืมไปนะว่ากูก็ตัวท็อป ไม่ใช่ตัวเลือกหรือของตายของใคร #กูเรียนรู้ที่พบเจอ #กูก็เรียนรู้ที่จากลา เป็นเช่นกัน

มันก็จริง ทางเลือกของแต่ละคนมันต่างกัน ชอบแบบไหนก็เอาแบบนั้น เพราะความอยากได้ของแต่ละคนก็ต่างกัน@@

กูก็เชื่อแบบนีั เชืีอว่าหากมันเป็นของเรามันจะไม่เป็นของสาธารณะแน่นอน ไม่ต้องวิ่งตาม ไม่ต้องอ่อนวอนและไม่ต้องเหนี่ยวรังเอาไว หากมันของเราจิงๆ

หากคนทีีพยายามจะรักษามีแค่ตัวเราคนเดียวงั้นก็ปล่อยวางไปตามเวลา คนเรามีสิทเลือกคุนก็เช่นกัน แต่อีกไม่นาน กูอาจเป็นคนที่เลือกก็ได้

ฝนตกไม่ทั่วฟ้า

ร้อยยิ้มก็แค่หน้ากากที่ผิดซ่อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึก ที่ต้องเก็บเอาไว้คนเดียว… ✌🏿เพลงนี้ ก็ตรงกับตัวเราเกิ้น….✌🏿

จะหนักไปไหน การเดินทางคือการเรียนรู้จดจำในเส้นทาง

เราไม่กลัวเมา ไม่กลัวพลาด และพร้อมเรียนรู้รสชาติของชีวิต และ ลิ้มลองรสชาติของสุรา ทุกข์ สุข ปะปน ผิดหวัง สมหวัง เจ็บช้ำ เสียใจ นี่แหละรสชาติการเรียนรู้ของชีวิต และ ลิ้มลองรสชาติของสุรา 🩸🖤 ดั่งคำที่ ว่า 🖤🩸 🤏🚶‍♂️ ผู้กลัวเมา ย่อมไม่รู้ความสุขของสุรา 👨‍🦯 🌙 ผู้กลัวพลาด

ของให้เดินปลอยภัยในทุกเส้นทางที่เลือก ก็แล้วกัน

เกิดมาไม่รุ้ว่าต้องเจออะไร แบบไหน เพราะการเรียนรู้มากมาย เรียนรู้ในการใช้ชีวิตเรียนรู้ในเรื่องราวที่ผ่านมา เรียนรู้ การรับ การให้ เรียนรู้ในความรัก การผิดหวัง การเสียใจ และ ความรู้สึกที่ให้ไป เราเรียนรู้ในก้าวแรกที่พบเจอ เราก็ต้องเรียนรู้ในก้าวสุกท้ายที่จากลา ด้วยเช่นกัน เพราะการเรียนรู้ทั้งหมด ม

สุดทางที่จะพยายาม สุดเอื่อมที่จะไขวคว้าได้ ปลายทางมันคนละทางกัน ต่างคนคงเริ่มก้าวไหม่ ”“สตอรี่“” ”“”หวนทบทวนจากวันที่ผ่านมา“”“

ทางเดินเหมือนกับมองทะเล มอบสุดตาก็แทบไม่เห็นทาง

ก็หลงตัวเองมาตั้งนานคิดว่าใช่ แต่ๆๆที่ไหนได้ตัวเราเขาก็ไม่เลือก น่าขำ🤣🤣🤣😂😂😇😇

ถนนเส้นนี้ต่อให้เดินคนเดียวก็ต้องไปใหัถึงแสงที่ปลายทาง ทางเดินชีวิตต้องเขียนด้วยเรา

ถึงตอนนี้ ต้องเข้าใจหลายๆอย่าง และตัวเราก็ต้องเริ่มเขียนบทความไหม่ในเส้นทางที่เดินได้แล้ว บทเรียนที่ผ่านมาคือการเรียนรุ้ที่ล่ำค่าเพราะต้องแลกมาด้วยความรุ้สึกที่ยับเยินและป่นปี่แบบไม่มีท่า

หากพื้นที่นั้นกำลังจะเสียไป เราก็อยุ่เฉยๆเพื่อรอพื้นที่ไหม่ที่เป็นของเราคนเดียว จะเอาจุดยืนของเราไปแลกกับคนกำลังจะไปทำไม.. ต่อให้เดินคนเดินคนเดียวแต่เราก็เดินทุกกว้าแบบมั่นคงไม่มีถอย.....ปล่อยวางสิ่งที่ไม่ใช่ของเรา.... และก้าวไปต่อแบบมั่นคง

หากทางเดินมันไม่ใช่เราก็หยุดแล้วโฟกัสสิ่งที่อยุ่ตรงหน้า ก็เท่านั้นทางที่คุนเลือกกับทางที่ผมเดินมันอาจคนละทางกัน ไล่ตามในสิ่งที่บั่นทรตัวเองได้แค่บางครั้งไม่สามารถไล่ตามได้ในทุกครั้งานทุกเวลา หากทางที่เดินมันคนละทางก็ขอใหัทางที่คุนเลือกมันดีกว่าเดิมแล้วกัน

ที่เห็นกูเงียบๆไม่ได้เฉยแต่กำลังประมวลผลอยุ่ในหัว เสียงนี้มันตรงกับตัวตนของเราเหลือเกิน...