"บัญชีที่ยังไม่ปิด"
#ติดเทรนด์ "บัญชีที่ยังไม่ปิด"
กลิ่นกำยานปนกลิ่นเหล็กสนิมตีขึ้นจมูกทันทีที่ฉันลืมตาขึ้นมา
รอบตัวคือท้องพระโรงสีดำสนิท เสาสูงเสียดฟ้า แสงไฟจากคบเพลิงวูบไหว บนบัลลังก์ตรงหน้าคือท่านยมบาล กายสีดำดั่งรัตติกาล เครื่องทรงทองส่องประกาย นัยน์ตาเรืองแสงสีขาวจ้องมาไม่กะพริบ มือซ้ายถือสมุดบัญชีกรรม มือขวาวางบนหัวเข่า
ข้างๆ ท่านคือสุวรรณกับสุวาน นายนิรยบาลหัววัวกับหัวม้า ถือสามง่ามยืนนิ่ง ราวกับรูปปั้น
"เข้ามาใกล้ๆ" เสียงท่านยมดังก้อง แต่ไม่ได้มาจากปาก... มันดังอยู่ในหัวฉันเลย
ฉันก้าวไปข้างหน้า ขาสั่นนิดๆ แต่ก็เอามือล้วงกระเป๋าไว้ ทำเป็นใจดีสู้เสือ
ท่านยมเปิดสมุดบัญชี กระดาษเก่าๆ พลิกเองพรึ่บพรั่บ หยุดที่หน้าหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองฉัน
ยมบาล: เจ้าชื่อ... ภาณุวัฒน์ สินะ
ฉัน: ครับ... คือผมมาทำอะไรที่นี่เหรอครับท่าน ผมจำได้ว่าผมแค่... หลับไปเอง
ยมบาล: หลับ? หึ เจ้าประมาท ขับรถฝ่าสายฝน ไม่คาดเข็มขัดนิรภัย วิญญาณเจ้าจึงหลุดมาถึงที่นี่ก่อนเวลา
ด้านหลังท่าน กระจกวงกลมสว่างวาบ ฉายภาพสุดท้ายในชีวิตฉัน... รถเสียหลัก ภาพตัดเป็นสีดำ
ใจฉันร่ วงไปอยู่ตาตุ่ม
ฉัน: ดะ... เดี๋ยวก่อนครับท่านยม ผมยังไม่ได้สั่งเสียแม่เลย ยังไม่ได้บอกรักแฟน ยังไม่ได้เคลียร์หนี้ กยศ. ด้วย! ขอผมกลับไปได้มั้ยครับ ถือว่าทำบุญ
ยมบาล: (เคาะเล็บบนสมุดดังกึก) ที่นี่ไม่มีต่อรอง มีแต่กรรมดี กรรมชั่ว มาดูกัน...
ท่านพลิกสมุด
ยมบาล: เจ้าชอบแกล้งหมาแมวจร... หัก 10 คะแนน
เจ้าด่าแม่ในใจแต่ไม่เคยพูดออกมา... หัก 5 คะแนน
แต่... เจ้าเคยโอนเงินช่วยคนไม่รู้จักตอนน้ำท่วมใหญ่ ไม่บอกใคร... บวก 50 คะแนน
เจ้าเคยยอมอดข้าว เพื่อให้เพื่อนได้กิน... บวก 30 คะแนน
ฉันอึ้ง ไม่คิดว่าท่านจะรู้แม้แต่เรื่องที่ฉันลืมไปแล้ว
ยมบาล: รวมแล้ว... บุญเจ้ายังมากกว่าบาปอยู่ 3 แต้ม
ฉัน: (ตาโต) งั้นผม... รอด?
ยมบาล: ยัง ชีวิตเจ้ามี "บัญชีที่ยังไม่ปิด" อยู่หนึ่งอย่าง
กระจกด้านหลังฉายภาพใหม่ เป็นภาพฉันตอนเด็ก กำลังทะเลาะกับน้องชายแย่งของเล่น ฉันผลักน้องล้มหัวแตก แล้วไม่เคยขอโทษเลยจนโต น้องก็ไม่เคยพูดถึงมันอีก
ยมบาล: บาดแผลในใจคนเป็น หนักกว่าบาปในสมุดของข้า หากเจ้ากลับไป เจ้าจะทำอย่างไรกับบัญชีนี้?
ฉันกลืนน้ำลาย คิดถึงหน้าน้องชายที่ตอนนี้คงกำลังร้องไห้อยู่ที่ห้อง ICU
ฉัน: ถ้าผมได้กลับไป... ผมจะขอโทษมันครับ จะเป็นพี่ชายที่ดีกว่านี้ สัญญาต่อหน้าท่านยมเลย
ยมบาล: (จ้องฉันนิ่งนาน... แล้วก็ยิ้มมุมปากนิดหนึ่ง น่ากลัวกว่าตอนดุอีก) คำสัญญามีน้ำหนักกว่าทอง เจ้าจงจำไว้
ท่านดีดนิ้วเป๊าะ!
แสงสีขาวจากกระจกพุ่งมาหาฉันจนแสบตา เสียงท่านยมดังไล่หลังมาไกลๆ
ยมบาล: ไปสะสางบัญชีของเจ้าให้เสร็จ ภาณุวัฒน์... คราวหน้า ถ้ามาหาข้าอีก อย่าให้บุญเจ้าติดลบละ
ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมเสียง "ปิ๊ดดดดดดด" ยาวๆ แล้วก็กลายเป็น "ตึ๊ด... ตึ๊ด..."
หน้ากากออกซิเจนครอบอยู่ หมอกับพยาบาลวิ่งวุ่นรอบเตียง แม่นั่งกำมือฉันร้องไห้
สิ่งแรกที่ฉันทำหลังถอดสายน้ำเกลือได้ คือเดินไปหาน้องชายที่เตียงข้างๆ
"ไอ้น้อง... กูขอโทษ"
บัญชีที่ยมบาลเตือน มันปิดลงตรงนั้นเอง
เคยมีประสบการณ์ที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองยังมี "บัญชีที่ยังไม่ปิด" เหมือนในเรื่องนี้เหมือนกันครับ ช่วงเวลาที่เราหรือใครสักคนทำผิดพลาดกับคนในครอบครัวหรือเพื่อนสนิทแล้วไม่ได้ขอโทษหรือแก้ไข มันเหมือนกับมีหนี้ใจที่คอยกวนใจตลอดเวลา ผมเองเคยมีช่วงเวลาหนึ่งที่ทะเลาะกับน้องสาวอย่างรุนแรงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ จนเกือบตัดสัมพันธ์กันหลายเดือน จนวันหนึ่งได้ฟังเรื่องราวคล้ายๆ กับ "บัญชีที่ยังไม่ปิด" แล้วเริ่มมองเห็นว่าความผิดพลาดเหล่านี้เหมือนเป็นหนี้ที่ต้องชำระก่อนจะสบายใจได้ หลังจากนั้น ผมตัดสินใจไปพบและขอโทษน้องสาวโดยไม่มีคำแก้ตัวและใช้เวลาคุยกันอย่างจริงใจ ทำให้ความสัมพันธ์กลับมาดีขึ้นอย่างรวดเร็ว การที่ได้สะสาง "บัญชี" ทางใจนี้เหมือนเป็นปรมาจารย์สอนให้รู้ว่า "คำสัญญาและการกระทำ" ที่จะปรับปรุงตัวตามสัญญานั้นสำคัญมากเท่ากับผลกรรมที่ต้องเผชิญ ผมเชื่อว่าทุกคนก็มี "บัญชีที่ยังไม่ปิด" ในชีวิตในรูปแบบต่างๆ อาจเป็นเรื่องเล็กน้อยหรือใหญ่โตกว่านั้น แต่ถ้าเราไม่ยอมสะสางให้เรียบร้อย จะยิ่งทำให้ใจเรารู้สึกไม่สงบและเป็นภาระทางความรู้สึกที่ยากจะปล่อยวาง ดังนั้น การใช้ช่วงเวลาที่เรายังมีโอกาสแก้ไข ทำความดี และขอโทษ ถอนหนี้ใจเหล่านั้นจะช่วยให้ชีวิตดีขึ้นอย่างมาก และอาจเป็นการป้องกันไม่ให้ต้องมาพบกับยมบาลในฝันในแบบที่เล่าในเรื่องนี้ก็ได้ครับ เหมือนกับที่เรื่องนี้เน้นย้ำ "คำสัญญามีน้ำหนักกว่าทอง" และการสะสางบัญชีในใจเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับความสงบและสุขในชีวิตจริง
