การคิดถึงใครสักคนที่ไม่ได้บอกออกไปผ่านคำพูดนั้น มันเหมือนเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งแต่ก็แอบเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน ในชีวิตประจำวันของผมเองก็เคยพบกับสถานการณ์ที่รู้สึกว่าตัวเองคิดถึงใครบางคนอย่างมากแต่ก็ไม่ได้กล้าพูดออกมาหรือแสดงออกให้เขารู้ ทั้งที่จริงๆ แล้วอยากให้เขารับรู้และเข้าใจความรู้สึกนั้นมากแค่ไหน สิ่งที่ผมเรียนรู้คือการเก็บความรู้สึกไว้คนเดียวบางครั้งก็ทำให้เรารู้สึกโดดเดี่ยวและหนักใจมากขึ้น แต่ก็มีอีกทางเลือกหนึ่งคือการแชร์ความรู้สึกในที่ที่ปลอดภัย เช่น การเขียนบันทึก หรือการพูดคุยกับเพื่อนสนิท สิ่งเหล่านี้ช่วยให้ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่กลายเป็นพลังบวกและลดความเจ็บปวดลงได้ แฮชแท็ก #เค้าคงไม่รู้หรอกว่าเราคิดถึง เป็นพื้นที่เล็กๆ ที่ทำให้หลายคนได้เป็นตัวของตัวเองในการแสดงออกถึงความรู้สึกนั้นโดยไม่จำเป็นต้องเผยชื่อจริงหรือเหตุผล ทำให้รู้สึกว่าสังคมมีความเข้าอกเข้าใจและเชื่อมโยงกันมากขึ้น นอกจากนี้ การเข้าใจและยอมรับความรู้สึกของตัวเองอย่างแท้จริงเป็นสิ่งสำคัญ เราไม่จำเป็นต้องรีบปล่อยวางหรือทำให้ความรู้สึกนั้นหายไป แต่ควรให้เวลาตัวเองได้ซึมซับและเติบโตจากมัน เมื่อความคิดถึงนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่ทำให้เราแข็งแรงขึ้น ก็จะสามารถก้าวไปข้างหน้าได้อย่างมั่นใจมากขึ้นเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้ว การแสดงความคิดถึงไม่ว่าในรูปแบบใดก็เป็นการแสดงความรักอย่างหนึ่งที่ลึกซึ้งและบริสุทธิ์ ขอให้ทุกคนกล้าทำในแบบของตัวเอง เพราะบางครั้งคนที่เราคิดถึงเขาอาจจะรู้ในใจโดยที่ไม่ต้องบอกก็ได้